disconnectus erectus

ölmeden yapmak istediklerim#1

2012-02-10T13:27:00.002+02:00

...101 ya da 99 şey diye kitap ismi haline gelebilir!

Önem sırasına göre değil, akla gelene göre;

1-Paraşütle atlamak

2-Dalış yapmak
(bu derece miyopken biraz zor)

3-Latin Amerika (ve Sr_d'nin gittiği diğer yerler)

4-Ayağımın dışıyla uzaktan gol atmak

...

geometri

2012-02-04T15:19:00.004+02:00

"garip günler geçip gidiyordu.

grevdeydi güneş, griydi gökyüz. gökkuşağı görünmüyordu. göçebe gemiler, gaddar gardiyanlar gibi gizleniyorlardı gecelere. göze geliyordu güzelim gençlikler, gelinlerin gamzeleri güçsüz gülüşlere gebeydi. geveze gırtlaklar gevşemiş, gözalıcı gelincikler gizlenmişti. gülkurusu göğüsler günbatımlarına güvenmiyor, genelevler gülüşsüzlük galerisi gibi görünüyorlardı guguklara. gönülsüz güışıklarına gücenen günebakanlar güneye göçüyordu. gepegenç güvercinler gönençle geçip gidiyorlardı giyotinli geçitlerden. gamlı geyikler gözyaşlarını göstermiyordu gayretkeş gergadanlara.

gelen geçiyor, gülüşler geçiyordu.

gururum gözaltındaydı, garip günlerin geçidinde.

gümüşi gitarların gürül gürül gürlerken gitmiştim gönlümün gülistanından gitmiştim. gözlerimi gömüp gülüşüne.

güle güle..."

(Yekta Kopan/Geometri/Kediler Güzel Uyanır/syf. 61)

2012-02-02T16:29:00.002+02:00

"yoğun karalardan çıktım, sızlıyor keşiflerim; burası başladığı yer mi bittiği yer mi denizin"

attığın onca kulaçlardan sonra gideceğin yer belli: burnunun dibi. çok uzaklarda olan bitenler aklıın içinde ve aslında onları hatırladıkça geliyorsun kendine. tuzlu su yuttukça öğüreceksin geçmişini ve aslında neler yutmuşum içten içe diyeceksin. eğer demezsen sen de iyi mide varmış ve kardeşim. kendini keşfettikçe ağrıyacak kemiklerin, güneşe verilmiş deri gibi gerim gerim gerileceksin; bağlantı yerlerinden kopacaksın, bağlantılarından kurtulacaksın, sonra yazcaksın yazcaksın kalemsiz kağıtsız bir hücrede, hücre duvarların yıkılırken, ayaklar altına alınırken, beyninin senin olduğundan şüphe ede ede, nasıl yutmuşum ben bu ayakları diye diye haşlayacaksın kendini kızgın sularında ayak yolunun. zorlama. kal orada. burası ne başlangış ne bitiş. daha çok sen varsın içinde. yazarsın. bakmışsın yaza doğru bir deniz kenarında bağlantıların gerim gerim geriniyor güneş altında. denizden çıkana sakın sorma; çünkü rotayı kimse bilmek istemez. herkesin rotası kendine. herkesin rotbalansı kendince. bu dengeler arasında bir denge buldukça benziyoruz birbirimize. kızma. anla. anlatırsın sonra da...

2012-02-01T23:52:00.003+02:00

"cebimde yaşama sevinçli sandviçler var"

öyle veya böyle yaşıyoruz. iyi veya kötü. malzeme önemli tabii yine de karnımızı doyuruyoruz; yaşayıp yaşayıp posasını cebimize attıklarımız-çöp bulamayıp yolu kirletmeyelim diye- sonradan bize tat veriyor. sevincimiz, neşemiz baki kalmalı. spinozacı bir bakış açısı. mutlu karşılaşmaları artırmalıyız ki genç kalalım. arada bir kendi kendimizi yiyip bitirsek de hala boğazımızdan geçen üç beş lokma, boğum boğum yedi kat olan boğazımıda sekiz on kalori eder. toplamda hayattayız. sadece bu sevinmek için yeterli. ikisini birbirine ekleyip yaşam sevinci ediniyoruz.

2012-01-31T17:21:00.002+02:00

Başkalarının monotonluğuna kendi monotonluğumla cevap veremiyorum. Çünkü aynı değil. Kendi sıkılganlığım, geçip gitsin diye beklediğim... Geçip giderken aynı yolları tüketmeyeyim diye başka yollara sapabildiğim. Yolları eskitmemek her seferinde başka parkelere basma hassasiyeti! Geçip giden hayatıma anlam katabilecek oyunlar üretme kabiliyeti, şansı. Kendi ürettiğim şans, tersine tersine yürürken birden herkesi sana eklemlenmesi... Kendi yolunmu çizerken, birden yolların kesişmesi. O yollardan bir monotonluk üretebilirim, haritalar yerlrinde duran şeyler nihayetinde. Kendi haritamı çıkarırken, dağlar tepeler kadar bazen geniş düzlüklere de geliyorum. Şimdiki de öyle elbet. Bu düzlükte gidip gitmediğimi bilemez gibi görünüyorum. Ulaşınca ileteceğim. Aslında monotonluğum, uçsuz bucaksızlığımdı diyeceğim.

faaliyet raporu

2012-01-29T02:26:00.001+02:00

* Ankara'nın Futbol Mekanları- Gazete Solfasol / Ocak 2012.

* Metin Kurt Yalnızlığı - Express (Müzik Dolabı), sayı 125.

Editör Hanım

2012-01-24T11:06:00.002+02:00

"editör hanım, elime kalem aldığımda sahip olduğm meziyetlere romanım basılırsa belki günlük hayatta da sahip olabilirim! Bütün umudum bu!

Romanım basılırsa, beni kovalayan saksağanların kaşrısına korkusuzca dikilebilirim. Her sabah gazete almaya giderken selamlaştığım ada görevlisi Nedim'in, gündüzleri apartman boşluğunda sesleri yankılanani kapı aralarından, gözetleme deliklerinden bana bakan komşu kadınalrın ve Lazlı'nın ailesinin karşısına nihayet düzgün bir kıyafetle çıkabilirim. Yazar kıyafeti. Fena değildir. Ezn azından eskrimci kıyafetiyle dolaşmaktan iyidir. (...)

Romanım basılırsa futbol sahasında gösterdiğim beceriksizlikler belki bir uyuşmazlık mahkemesince çözülür. Topu göğsümde yumuşatamayışım, sağ ayağımı hiç kullanamayaşım, ortalarımın berbat olması filan, hepsi affedilir. İstifa edip evde oturmam, kitap okumadan, tek bir cümle yazmadan sadece hayal kurarak boş boş geçirdiğim saatler bir vicdan sorunu olmaktan çıkar. (...)

Ayrıca romanım basılırsa daha çekici bir erkek olabilirim.

Bir kitaptan ne çok şey bekliyorum, değil mi Editör Hanım, tıpkı kadınlardan beklediğim gibi."

(Barış Bıçakçı, Sinek Isırıklarının Müellifi, syf.112)

dışarı

2012-01-20T12:02:00.002+02:00

Evde oturduk; bekledik. Yola çıktık; döndük. Kaderi tersine mi çevirdik? Kar beyazı güneşte erittik. Üşüdük, üşüdük; donduk.

İçimize işleyen dışarının gücü. Dışarıya ne kadar dayanabiliriz ki, üstümüze kat kat geçmişimizi alsak da. Açılmayan hurçları açsak da... Elimizi ağzımıza yüzümüze kapatıp, kendimize hakim olmaya çalışsak da. Dışarısı etkiliyor bizi; sıcağıyla soğuyuyla. Neyse ki önümüz bahar. Umutluyuz.

2012-01-10T15:38:00.003+02:00

'12'nin bir haftası geçmişken, olan biten hakkında rapor:

-Umberto Eco-Prag Mezarlığı'na başladım. Uzun süredir çeviri roman okumuyordum.

-"Tezi verdin, rahatsın" baskısıyla hissettiğim rahatsızlık. Birşeyler yazma isteğimi engelliyor. Boşa geçen zamanlar diye hissediyorum.

-Bizimkilerin yıllık ziyareti, maç ve konser organizasyonları gibi yoğun bir gündeme geldi; bu da kendince anlamlıdır diye müdahele etmeden bekliyorum.

-Cebeci kar altında; usul usul yağarken temizlik ve ferahlama ümitleri... Beyaz bir sayfa için zemin hazırlığı?

muhasebe#11

2011-12-30T14:06:00.002+02:00

2000'lerin ilk 11'ini tamamladık. Bu kadroyla şampiyonluk zor. Yeni takviyeler lazım. Yeni yıllar transfer etmek; yeni bir hayat.

Yapmaya çalıştığım bu: yeni bir hayat inşa ediyorum; "parmağımda yüzükler, kolumda bilezikler"... 11. yılda tezimi yazdım, top oynamaya devam ettim; havuz ve fransızca durdu ama tv5'te altyazılı filmleri anlamaya çalışıyorum; bazı esprileri yakalayıp güldüğüm bile oluyor. Tebessüm...

Hareket ettik çokça: Denizlere açıldık, adaları gezdik; rumundan prensine, kaştan gözden uzakta oteller ziyaret ettik;

Yazılar yazdım: faaliyet raporlarım blogta listeli. Tek melekem bu; daha da kanatlandırmak gerekli.

Ağladım ve güldüm: iki kere, hüngür hüngür; pek çok kez katıla katıla. Neyse ki yanımda O vardı da katıldı bana.

Çokça sıkıldım: Zamanın bu kadar geniş olmasına şaşırdım.

İki Kesmeşeker konseri ve yol sonunda albümü ile güzel anlar yaşadık.

Bu yıl sevgili dostum ile aramız daha iyiydi. Oturduk konuştuk; konuştuk ve dertleştik; dertlendik ve yol aldık. Yol, kat kat birikti, koca bir bina oldu, gökyüzüne yükseldi. 11. yıl hiçbir şey olmasa bile bu dostluğu yeniden yükseltmenin anlamı ile bayraklandı.

2011-12-30T13:17:00.001+02:00

Yıl sonunda bu şiiri okumak vaciptir:

"Bir yıl daha bitiyor
Düşlerim ,tasalarım,yarım kalmış onca şey
Her yıl biraz daha kısalıyor bir öncekinden
Bana mı öyle geliyor
Yoksa daha mı hızlı ilerliyor zaman
İnsan yaşlanırken?"
(Murathan Mungan/Bir Yılın İlk Günleri)

doğdum ben memlekette

2011-12-16T12:01:00.001+02:00

Kesmeşeker'in yeni albümü, 7 yıl aradan sonra, çıktı!

2011-12-13T16:53:00.002+02:00

Sinek Isırıklarının Müellifi'ni okudum. Pencere-korniş mesafesinin odayı ısıtmaması konusundaki sıkıntımı kitapta görmek tabii ki mutlu etti beni. Bir de halısahaya geç kalma telaşı... Ne güzel detaylar.

Oğuz Atay'ın ölüm yıldönümü. O vesileyle kafcamus abimizin 4 yıl önceki yazısı, hizaya getirici nitelikte: http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetayV3&ArticleID=867672&Date=21.09.2011&CategoryID=41 Orada da güzel detaylar var tabii ki.

2002 yazında hayatıma giren en önemli iki isimden biridir Oğuz Atay. 10. yıl vesilesiyle az ama hacimli külliyatı yeniden elden geçireceğim.

faaliyet raporu

2011-12-07T14:51:00.001+02:00

*Demokrasinin sınırları ve yeni siyaset- Birikim/Güncel.

*İşgal et: Yeni hedef 10 Aralık-Bianet.

2011-12-06T16:05:00.002+02:00

geçmişte yazdıklarımı okuyunuca hemen yeniden yazma isteğine savrulmam, hala kusmak istediklerimin olduğunu gösteriyor. İyi yanından bakalım: hala elimiz kalem tutuyor. Çıkardıklarımın, 7 mi 9 mu, boğum boğum boğazımdan rasyonel verilerle süreçlendirilmesi ürünün niteliğini değiştiriyor. Karşınızda olan biteni anlamış bir yazı: Eskiden hemen olsun-niye olmuyor-olmalı-hadi şimdi derken; zamanla herşeyin olması gerektiği gibi olduğuna vakıf olmam. (bu aralar da buna taktım değil mi?)

o zamanlar da okuyup yazıyorduk, belki kendiimize misyonerdik ama yine de aktarıyorduk; aktar aktar-şimdi ancak kış çayları için girebiliyorum, eski kokular geliyor burnuma. biraz daha enerji birkaç yudum daha... hem eskileri şaraptan ve biradan alırdık karbonhidratı, şimdilerde adaçayı ve tarçın daha iyi gibi. bir de tabii geriye taranabilen yanlardan açılmamış saçlar.

bunların hiçbir önemi yok. 5-6 yıl öncesi 20 yıldan daha eski gibi geliyor bazen. bunların hiçbir emaresi yok. sadece kayda geçebildiğim kadar var. yazdıkça unuttuğum için olabilir mi? kayıtlar yalan söylemez oysa ki, tek derdimiz geçmişten kaçmak ve yeni bir gelecek yaratmaktı. kaydaderek kaçtık geçmişimizden ama bizi bekleyen gelecek miydi? geldi işte, burda; önce bir bir dört duvar ardından içine yerleştirilen bir gülücük. bir an. mutluyuz. kendi yolumuzda olmaktan gururluyuz.

yolumuz, evrim yolu-gelin kelimeler gelin. yurdumuzu klişeler sardı-vurun kafiyeler vurun.

yeni bir gelecek, yeni bir kentle gelecek. yerimizde durabilseydik daha mutlu olurduk cümleten. cümle burada bitmeli artık; yoksa yenilmekten bitap düşecek.

delil

2011-11-24T16:28:00.004+02:00

Bir kentin delileri, yaşanmışlıkların delilidir. Bizler ç,izginin öte yakasında kalarak bu yaşananları biriktirmeye devam ediyoruz. Çizginin berisinde kalanlar ise bunları haykırmakta ısrarlı. Biz neyin deliliyiz? Ne zamana kadar dayanabileceğiz? Biriktirmeye devam ettikçe, karanlık noktalarımız da koyulaşıyor.

Yıllar boyu arşınladığım o mutat hattı yeniden harmanlarken bunları düşündüm, Atatürk Bulvarı üzerinden Meclis önünden Paris Caddesine çıkıtığmda buradan daha önce akıllı ve deli olarak geçişlerimi düşündüm. Görebildiğim kadarıyla kanım hala kırmızıydı; belki bunun rahatlığı sinmişti üzerime. Hala nefes alıp vererek karanlık noktalara ses olabiliyordum. Ama bunu deli dolu yapanlar da vardı. Bir köşede durmuş bağırmataydı. Neler olup bittiğini kimse anlamadı. Delilerin delaleti kimseden sorulamazdı. Benim kara kırmızlığım, hatıralarımın deliliydi oysa ki; orada çok kar yağmış, yağmurlar akmış ve terler silinmişti. Bunların ne kadarı bir ünite ederdi?

10+10+9

2011-11-11T13:31:00.002+02:00

Çokça şehir, çokça değişiklik, daha az insan, biraz fazla anı. Üçleme öncesi biraz daha birikmesi gerekiyor. Demlenmesi gerekiyor. Gerekenler eldekilerin üstünde. Bildiklerim bilemediklerimin altında. Altı üstü bir hayatı, sessiz sedasız yaşıyoruz. Arada bir herkesin bağırdığı gibi bağırıyorum, hatta hayatta bunun içn özel yerler tahsis edilmiş, oralara gidiyorum. Çoğunlukla bekliyorum. Bekleme arası zamanları şu ana kadar iyi değerlendirdim. İyi bir bekleyenim. Harekete geçtiğimde net sonuçlar almak istiyorum.

Bi' zamanlar 30umu göreceğimi pek ummuyordum, bugün onun ilk sabahına uyandım. Şimdilik durum iyi.

2011-11-04T11:57:00.002+02:00

Kasım, robdöşambr'la başladı. Robe de chambre. Ev kıyafeti; öteden beri özendiğim, tabii ki babamdaki bordo olanla hayatıma girmiş bir imge. Türk filmlerinde, elde viskili kötü adamlar gibi değilim; kahvaltısının ardından kahve ve gazete ile uğraşan bir yeniyetme akademisyenim.

Klasikle bağlantım güçlü. Anneme çizgili pijama diktirmişliğim de var.

Yaşımdan önce gelmiş bir olgunluk mu (okuldan da kaçmamıştım zaten) yoksa hızlı koşup çabuk mu yorulduk?

olan biten

2011-10-31T12:27:00.002+02:00

-N.'ye gidip hayatıma şöyle bir göz attım. Şimdi uyumaya devam ediyorum. Gözümü açtığımda herşey için çok erken olacak. Evet, "ikimiz de yeniden başlayacağız".

-DT'nin yeni albümünü bi süre önce indirmiştim. Dinledim ve beğendim. Lost bu Forgotten ile Breaking All Illusions, kayda değer. Ama nedense yeniden dinlemek için pek bi' istek duymadım. Şarkıdan çok albüm-sever olduğum için olabilir... Belki, onları da tükettiğim için olabilir. Şimdi sırada, "doğdum ben memlekette" var. Onda arayacak daha çok şey bulabilirim.

-Yeni hayatta yeni bir araç: Yeni çamaşır makinesi. Ev işleriyle uğraşmaktan hoşlandığımı da fark ettim, eski eşyalarımdan uzaklaşmanın huysuzluk yarattığını da. (Evden çıkmadan yerleri süpürdüm tatlım!)

2011-10-30T23:23:00.001+02:00

yazamamanın iki nedeni:

-enerjiyi tez sayfalarına aktarıyor olmak.
-kara dehlizlerde fazla vakit geçiremeden kara gözlü projektörlere takılmak.

faaliyet raporu

2011-10-30T14:22:00.002+02:00

* 15 Ekim Eylemleri ve Türkiye...http://www.birikimdergisi.com/birikim/makale.aspx?mid=781

*Avrupalı Hareketlerin İsyanı Sürüyor: http://bianet.org/bianet/bianet/133122-avrupali-hareketlerin-isyani-suruyor

koşan insan, eski şehir...

2011-10-18T18:26:00.003+03:00

1. yılı Eskişehir soğuğunda devirdik. Çok değil, 4 yıl oradaydım, çocukluğumda; gel gör ki yüklenen anlamlar zaman ve mekandan bağımsız işliyor. İlk ilkokula, ikinci ilkokula, her iki mahalleye ziyaretler... İlk maçları izlediğim stat, gitmek için yollarından yürüdüğüm yollar. 20 küsür yıl sonra da Ankara'ya gelip gezer miyim buraları?

Hiç bir yere kıpırdamadan bir yaşam, nice olurdu? Gezindiğim yerler arası noktaları birleştirsem anlamlı bir bütün olur mu? (bunu yazmıştım daha önce)

"yağan yağmur, ıslak cadde, koşan insan, eski şehir; güzellikler saklı hala aşka dair" (söylemiştim bu şarkıyı milyon kere)

mutlu bir yazı

2011-10-15T11:46:00.002+03:00

blogun katrankaralığı kimi zaman açılsa da, belli bir koyuluk hakim kelimelere; haklı olarak "mutsuz musun" diye soruyor o da. Mutluluk, mutsuzluk anlık ya da dönemlik şeyler olabilir ama bir yandan da ruhun değiştirilemeyen yerleri var; ne kadar uğraşsan da dönüştürülemeyen. Neyse ki ben diğer büyük çoğunluğunu kurcalamayı ve kendimce düzeltmeyi başardım. Örneğin bir yıldır eşim var. Eş-leştirdiğim kendimle. Bunun yaparken pek çok kez zorladığım, sorguladığım, kendimi ve onu hırpaladığım dönemler oldu. Başka yollara sapıp, neyiz ve nerelerdeyiz diye kontrol ettiğim de...

Zaman çabuk geçti, sanki o sorulardan çıkamaycak gibiydim. Ama oldu: Evin yuva olmasını, akşamları sohbeti, huzuru, sabahları kahvaltıyı, tantanayı, bulaşık ya da çamaşır makinesinin doluluk oranını, kıyafetlerin renklerini düzenini, haberlerin sövgüsünü yergisini, geleceğin umudunu belirsizliğini paylaştığım biri. Onunla en çok rahatım. Belki o yüzden eşim. Mutluyum velhasıl; 1 yıl doldu.

iki konser

2011-10-13T11:19:00.002+03:00

Bir yılı doldurmadan iki Kesmeşeker konseri, bünyeye zarar vermedi. Tersine, yılların birikintisine derman oldu. Günler geldi geçti gözlerin önünden, sözlerde karşılık bulan hayalkırıklıkları hatırlandı, kalpte bir sızı, kalpte bir umut, "aslında garip sözler yazmışız" minvalli özeleştiri ama nakarat, iyidir iyi.

Hep tekrarlanan kısımlar, alışkanlıktan mı yoksa en iyi bildiğimiz şey bu olduğu için mi, iyidir. En iyi bildiğini, sıkça tekrarlamak... Arada bir sorgulamak da iyidir tabii; bu en iyisi mi gerçekten; daha iyiler var mı? Kendimiz yazmayıp kendimiz oynadığımız oyunda, oyunculuk kabiliyeti metnin önüne geçebilir mi? Daha iyi oyunculuk mümkün mü? Mümkünse neye yarar, yanlış olanı daha iyi hale getirmekten başka?

2011-10-05T13:39:00.002+03:00

Gün geçtikçe aptallaşıyor muyum? Unuttuğum kelimelerin sayısı artıyor, nesnelerle ilişkim uzaklaşıyor, bildik çemberin dışına çıkmaktan çekiniyorum. Eskisi kadar derin düşünemiyorum sanki, olasılıklar daha sınırlı. Tüm unlarla birlikte yaşlılarla ve çocuklarla daha iyi zaman geçiriyor olmam da cabası. Yeni bir dünya etrafımda dönüyor. Alhezmeir koşarak geliyor.

Dün yine bir enayiliğin ucundan döndükten sonra, zeka pırıltısı gösterdiğim işlerin sayısında iyice azalma olduğunu fark ettim. Yakışıklı değil ama sempatik çizgisinden, iyi vakit geçirilen arkadaş çizgisine geçtikten sonra şimdi de kolay kandırılabilir statüsünde beklemedeyim. Direncim ve güvencim düşüşte...

2011-09-16T11:53:00.002+03:00

Pek hayal kurduğum söylenemez. Gündüz düşleri dışında; uzun vadeli olanları söylüyorum... Ulaşması güç ama insana şevk verenler... Çok fazla buralı, dünyalı oldum. Çıpamı bir yere attım ve ona tutunup, uzanabildiğim en uzak yere gitmeye çabalıyorum. Bazen el ucuyla uzanıyorum, bazen ayak ucumu ne kadar öteye götürebilirsem: Dokunduğum en uzak yer, belki o sırada çıpamı biraz daha kaydırabilmişsem, işte ilerlemenin örneği oluyor. Bi aralar, herkes gibi-"bizim gibiler" gibi, evden uzaklaşmak, uzaklara gitme gibi hayallerim vardı. O aralar kimsenin dinlemediği gruplar dinliyor, kimsenin bilmediği yazarlar okuyor, kimsenin anlamadığı cümleler kuruyordum. Bi ara işler değişti. O gruplar popüler, o kitaplar çok satan, o cümleler sıradan oldu. Artık herkes gizemli, herkes çift karakterli, herkes kendiyle kavgalı, herkes uzaklara gitmek heveslisi. O zaman burada kalmak, normal olmak, sıradan olmak, kendiyle olmak tercih edilir oldu benim için.

Bi ara, mistik kostik olarak özetlediğim ama tam olarak ne olduğunu anlatamadığım, daha manevi-uhrevi-tribal-uçucu-salınımcı bir çizgideydim. Ne ara değişti, belki mezuniyet sonrası (30 öncesi şu yılları gruplamak lazım artık), daha buralı-dünyalı-sabit-belirgin-bizden eğil sizden biri oldum. Öylece, yeni yollar keşfettim.

O yolların hayal ürünü olup olmadığını bilmiyorum. Hayal edip de gerçekleştiriyor muyum yoksa gerçekleştirdikten sonra mı hayal oluyor, kestiremiyorum. (Hasan Ali Toptaş etkisi cümleler!) Yaptıklarım, başardıklarım fena işler değil. Ama bunlar benim hayallerim miydi, yoksa gerçekliğim mi? Ben bunları bile isteye mi yaptım yoksa sahada bana verilen görevi harfiyen yerine mi getirdim? Herkesin istediği yıldız oyuncu olabilecek miyim, yoksa camiaya mal olmuş bir eskimeyen mi?

5 yıl önceki bene gıcık olmaya başladım. e 5 yıl sonra d şimdiki bene gıcık olacaksam o zaman şimdiki durumumu beğenmeli miyim?

2011-09-03T00:03:00.003+03:00

elele verdik, ellere karıştık. tanımadığım kişilerin anlamadığım sohbetlerini dinledim. sabırla dinledim ama. huşu ile... öykünmedim, yeni öyküler edindim; övünmedim de yaptığımla. yapılması gerekeni yaptım. normal olanı buydu. zor zamanlarda normal olmak daha zor. herkesin farklı herkesin çılgın olduğu zamanlara sakinliğini korumak da... elden ele devredildi bu görev, eller alınlara gitti geldi, terler silindi elin tersi ile. ege'nin sularına girildi, ege'nin kumlarında hasret giderildi.

nice karışık duygularla gezilen izmir sokakları, otobüsleri, dolmuşları, barları, tabureleri, bankları, parkları bu kez hep birlikte yeni bir biçim aldılar. yeni hayatın yeni dekorları oldular.

dikine dikine gidilen ege kıyıları, elleri bağrına basmaya alışık olduğundan mı, geniş yürekli olduğundan mı, girinti ve çıkıntılarıyla her türlü detayı barındırdığından mı, bilmem, beni mutlu ediyor.

2011-08-26T15:18:00.003+03:00

İnsan her yolculukta hem kore sinemasından hem nükleer enerjiden hem de ford'un modellerindeki tasarım benzerliğinden konuşamıyor. o günlerin değerini bilmek lazım. o yüzden yazıyorum. güzel bir yolculuktu. zaten yolları severiz, yolculardan ötürü.

yarın birgün takımın başına gelirsek, futbolcularla neler konuşacağımızı merak ediyorum. eğer iyi top oynamazsanız bu konuşmaları hafta iki'ye çıkarırız diye tehdit edebilir miyiz? günde üç idman yapalım da bizle entel sohbetlere girmeyin derlerse, kendimizi kötü hissedebilir miyiz? o yüzden yukarıdan değil alttan başlamak lazım; hayır, mahallenin satın alacağımız amatör takımı da değil, halısaha takımımız. onları bir saunaya kapatıp, kafalarımızdaki keşmekeşleri paylaşalım, zorla pink floyd dinletip oradan kesmeşeker'e geçelim. bugüne kadar yapılanın hep tersini yapalım. oyunculara insan muamelesi edelim. insansınız ve bazı gelgitleriniz, hezeyanlarınız olabilir, o zaman doğru yerde top oynuyorsunuz diyelim. menajerleri bu işe bulaştırmayalım, cd kartonetleri neyimize yetmiyor?

2011-08-23T12:19:00.003+03:00

Uzun süre sonra çamaşırları A programında yıkamıştım ki yeniden uzun yola gittim. 6 olmasak da 4 ördek bir motorun peşinde etrafı demir alaşımla kaplı modern aygıtla, kendilerince anlam yükledikleri, ne menem birşey olduklarını bimedikleri hayalin peşi sıra koyuldu. Aynada yüzler belirdi ve belirsizleşti; kimileri bilmediği yollarda giderdi. Takip ettiğimiz şerit, gecenin içinde ilerledi. Kukalar arasında slalom mu yoksa Ulukışla çıkışı bir tuvalet mi daha korkutucuydu?

"Hava yağmurlu, ben terledim"; neden ve nasıl bu yollara girdim. Hayatı anlamlı hale getirirken nice yollar teptim ve ardından ulaşamadığım ne hayaller teptim. Ulaştıklarım şimdilik kafi. Kaf dağının arkası, çok sisli. "Oraya doğru gidersem, buraya dönmem coğrafya gereği"; bu döngüde "haliyle kafayı yedim".

Dönüşte GizliAjans'ı bitirdim. Hayat gariplikler silsilesiydi ve eminim ki birileri de benim için bir yerlerde planlar yapmaktaydı. Benim tüm yaptığım ise zamanın geçmesini beklerken canımın sıkılmasını giderici şeylerle uğraşmaktı.

Geçen gün hüngür hüngür ağladım

2011-08-17T17:33:00.002+03:00

Geçen gün hüngür hüngür ağladım. Nedeni, üzüntü değil sinirdi. Hayatımızın çok rahat olduğu gerçeği...

B.K.'nin yeni mağazalarından birinde sipariş vermiş, bekliyorduk. Yanımızda çocuk-irisi bir ergen vardı; kasiyer biraz umursamaz, biraz gergin, belli ki yorgundu, belki de oruçtu. Kaşları kalemle çizilmişti. (Dikkat çekici bir biçimde.) Buzsuz kolalarımızı ve sarımsaklı mayonezimizi üşene üşene getirdi. Restoranda bir yoğunluk yoktu. O sırada arkadan birisi geldi ve çocuk-irisi ergene çarptı. Bizimki hiç istifini bozmadı, hatta bana kim çarptı diye dönüp bile bakmadı. Ama ben baktım. Çocuğuyla restorana gelmiş bir görme engelli adam. Önündeki şeyin çekilmediğini sopasıyla bir iki kere dürterek anladıktan sonra, daha öte yandaki kasaya geçti. Ama tek kasiyer çalıştığı için de onunla -lütfen- bizim kalemkaşlı kasiyer ilgilendi. Ama adam lafları eveleyip geveliyordu; daha doğrusu B.K'nin ne menem bir yer olduğunu, seçimlerimizle var olduğumuzu, istediğimiz gibi olduğunu, istediğimiz gibi yediğimizi falan bilmiyordu büyük ihtimalle. Çocuğu ısrar ettiği için, belki kapısının önünden geçerken uğramış olabilirlerdi. Onun "istediği gibi" olan, diğerlerinden farklıydı. Abi, lafları yutmaya devam ediyordu ama ne onunla kasiyerin temasını engelleyen çocuk-irisi aradan çekilip birşey yapıyordu, ne de umarsız kasiyer ona yardımcı olacak birşeyler söylüyordu. Neden sonra, kasiyerle arka taraf arasında bağ kuran kirli şapkalı ve terli abi, belki kasiyerin bir üstü, "çocuk menüsü yaz" diyebildi. Baba, çocuğuna zar zor içecek seçimi de yaptırdıktan sonra -çünkü adam sürekli ne var yiyecek, ne içecek gibi temel sorular soruyordu/menülerden ve karşısındaki hayat ışığı saçan menü tablolarından habersiz- kasiyerin onayını aldı. Ama tek menü seçilmişti. Adam utangaç biçimde sordu: "Bana ne yazdınız?" Bütün bu çileli sürecin baştan başlayacağı belliydi. O sırada bizim siparişler geldi ve yukarı çıktık. Ama benim sinirlerim bozulmuştu birkere. Adamın durumuna odaklanıp kalmıştım ve onun bütün sıkıntısını içime kaydetmiştim. O an kasiyere uçarak saldırabilir ve "birşeyler yap artık şu adamın derdini çöz" diyebilirdim. Diyemedim. Birkaç dakika sonra yukarıdan adamın mayonezini bitiresiye patatesine yüklendiğini gördüm. ve boğazımdan yükselen şeyi duruduramayıp ağladım. Evet, hayatımız çok kolaydı; lanet olasıca seçimlerimizi zırt diye yapıyorduk ve bunun için kasiyerin lütfuna muhtaç değildik. Ne kaldırımdaki ufak bir engel bizi yoluumuzdan alıkoyuyordu ne de ışıklı tabelalar kör kuyuydu. Öylece yaşayıp gidiyor ve bunu anlamlandırmak için çokça taklalar atıyorduk.

Tüm bu hissetiklerimi yeniden ağlamamak için mustafa'ya anlatmadım.

yeni

2011-08-13T00:35:00.003+03:00

aynaya baktığıımda 30una gelmiş bi adam görüyorum. "büyümüş, anlamış, yorgun". sabah kalkıp pencereyi açan, yüzünü yıkayıp çay suyu koyan, kahvaltı esnasında haberleri izleyip, ardından birkaç satır okuyan, birkaç satır yazan, tezini bitirmeye hevesli, niyetli, azimli, işini yapmaktan memnun; kimi zaman hiçbirşey yapmamaktan şikayetçi, biraz daha sıkı bir işim olsaydı diye birçoklarından dayak yeme pahasına rutini özleyen, sabahları erken kalkmadığı için duacı, hayatını rayına soktuğu için inançlı biri. Anlamış ve anlaşılmış eşiyle akşamları vakit geçiren, çarşamba/perşembeleri top oynayıp, haftasonu yüzen, bi ara fransızcaya vakit ayırıp, halen tv5'te altyazılı dizi izleyebilen, kimi tutkularını peşinden gitmiş ama hala iyi davul çalanlara özenen, bir bira içmeyi beceremeyip başladı mı duramayan ama sarhoş da olmayıp sızıp uyuyan, kimi zaman sakin, kimi zaman sinirli ama normalliğinin başlarına gelmiş bir adam. kişisel gelgitlerinden, uçsuz bucaksız dehlizlerden, tribal enfeksiyonlardan çokça arınmış; ulaşamadıklarından ziyade ulaşabildikleriyle ilgilenen, evet normal biri olmanın verdiği rahatlığa erişmiş. zor olanı, basit olurken multu olmayı becermeye başlamak; hiç bir bilmediğim bir alana ufaktan geçiş yapmak. sakin, sessiz; yalnız bizim.

bu aralar bu yeni beni algılamak, anlamak ve yaşatmakla meşgulüm.

oğuz türkleri

2011-07-30T13:48:00.003+03:00

Az'in sesli güldüğüm pasajlarından biri:

'
"Çünkü Oğuz Atay'ı bilip de, o zamanda yaşayıp da başına gelenleri görmezden gelen kim olmuşsa, hepsi suçlu! Onun için pişma falan değilim! Neye pişmanım biliyor musunuz? O iki herifi öldi zannedip de oradan çıktığma!"

"Senin ne ilgin var Oğuz Atay'la?" diye sorulunca gülmüştü Derda.

"Ne demek ne ilgin var? Biz Oğuz Türkleriyiz!"

Soruşturmanın bundan sonrası aniden ilginçleşmişti. Yeni bir terör örgütü keşfetmiş olmanın heyecanıyla soruldu.

"kim bu Oğuz Türkleri? Örgüt müsünüz siz? Kaç kişisiniz?"

"Bak onu ben de bilmiyorum. Yani orada bir yerde olduklarını biliyorum ama kimler, kaş kişiler haberim yok. Ama her yerde işaretlerini görüyorum."

"Ne işaretiymiş bu?" denfiğinde de O'nun içinde A'yı çizmişti kağıda. Polislerden biri "Ama bu..." diyecekti ki diğeri kolunu onu susturmuş ve sormuştu:

"Genç olanları çıkarmışsın meyhaneden. Niye?"

"Oğuz Atay, 1977'de öldü. O çıkardıklarım daha doğmamış çocuklardı bile o zamanlar. Belki de daha çocuktu hepsi. Onun için çıkardım onları." '

(Hakan Günday/Az/syf.316)

gelip geçenler

2011-07-27T16:14:00.003+03:00

Barış Bıçakçı'ların ardından, Ölüm Pornosu'nu okudum; haftasonu da Az'a başladım. Karanlık ve ironik yanlarıyla örtüşen işler... Bu aralar yaptığım tek anlamlı iş. Flört'le tanışmak da yaz aylarının kritik eşiklerinden biri oldu. Avrupa Kamusallığı üzerine düşünürken, Eski Dostum'u dinliyorum. İçinden tren bir şarkı en nihayetinde...

Dostlar uzakta, kısa bir ara uğrayıp geldiğimiz Toroslar'ın öte yanında. Aramızda önce kısa makiler, sonra uzun çamlar ve ardından ıssız düzlükler var. Doğanın bütünlüğünü oluşturmak adına örtüşen şeyler. Uzun süredir yaptığım en anlamlı iş; dostumla aramı iyi tutmak için mücadele etmek. İçinde makinistler var eden biri nihayetinde.

30'uma yaklaşırken, herkes gibi, ben de çocukluğumdan ve gençlik heyecanımdan koptuğumu düşünüyorum. Herkes gibi bir hayatın içinde kendim gibi kalmaya çalışıyorum. Dağınıklık içinde bir bütünlük oluşturmak adına kayda değer işler... Yaptığım pekçok anlamlı iş var elbet. "Sığmıyor cebime, o kadar!" İçimden çok fazla şey gelip geçiyor nihayetinde.

Yola Devam ediyoruz kendimizce.

"gök erik gibi kaldı avucumda dünya"

2011-07-12T23:07:00.002+03:00

"erçeği ararken bir yandan da bulduğumuz anda değiştirmeyi düşleriz. Çünkü aynı zamanda gerçek daima biraz utanç vericidir.

Utanç bizi ikiye böler. İkiye bölünmenin en dayanılmaz yolu, iki parçanın da hala canlı olmasıdır. İNsan herhalde bu yüzden kendini öldürmeye kalkışır. İkisinden biri gitsin der.

Bilge her zaman tek parçadır ve bir tepeyi tırmanır. Zaten bilgeden beklenen budur. (...) Çünkü ondan beklenen budur.

Ben bilge değilim.

Birşey sunulmuştu bana, bir hediye, bir meyve, ama ben o meyveden tadamadım, gök erik gibi kaldı avucumda dünya. Şimdi ben uykusuzum, yalın ayağım, kendimle meşgulüm. Kapımın önünde boş peynir tenekeleri, yağmur suyu biriktiriyorum. Kendi kendime sanatçı tecrübe edinemeyen insandır diyorum, bu dünyada hiçbir tecrübesi olmayan insandır. Ama sen karala bunun üstünü, yırt sen bunu, olmadı çünkü, olmadı işte.

Nafile."

(b.b./b.s.y.p.g.s/s.98)

2011-07-12T15:56:00.002+03:00

Aslında başka şeyler yazacaktım ama unuttum. Birkaç kitap okudum, birkaç film seyrettim. Yaz yeni geliyor, hissettim. İnsanlar, misafirler, açık hava, çayır çimen, yanan kömürler ve delinen tshirtler... Dostların eski eşyaları, kitaplar, cdler. Uzun süredir tutkuyla müzik dinlemiyorum. Kitaplar fena değil, onlar hala heyecanlandırabiliyor. Nefes alıp vermeye devam ettikçe dünya dönüyor.

"boşluk"

2011-07-01T11:28:00.002+03:00

"akşam saatleri, hava henüz kararmamış, sıcak. Başak'ın üzerinde lacivert bir pantalon, kolları ve yakası lastikli şeker pembesi bir bluz var. saçını toplamış, at kuyruğu yapmış. yürürken kollarından birini daha fazla sallıyor, engebeli ibr yolda yürüyormuş da dengesini sağlamaya çalışıyormuş gibi. Başı hafifçe öne eğik yine de herşeye bakıyor. İnsanlara, ağaçlara,afişlere, duvar diplerine... Her köşe başında, daha önce orada sevdiği biriyle vedalaşıp ayrılmış gibi kederlenerek veya buluşacağı biritam da o anda orada değilmiş gibi küsere duraklıyor, ama sonra yürümeye devam ediyor. (...) Tanıdık bir koku aldığında başını yukarı kaldırıyor, mutlu mu mutsuz mu anlaşılmıyor, aradığını buldu mu anlaşılmıyor, çünkü Başak bu bazem kardeşçe dokunabilir yaranıza bazn de çapkınca gülümseyebilir uzaktan ama çok uzaktan, seslenir gibi, uzağımda dur yakını göremiyorum, diye seslenebilir gibi seviyor mu nefret mi ediyor belli değil. Çünkü Başak bu, bir işporta tezgahında dönüp duran oyuncak treni seyreden, alçıdan yapılma köpek, ördek, melek heykellerine bakan, çiçekçi kulübelerinin önünden geçerken içinde bir boşluk hisseden Başak. Baksa şehir yerinde değilmiş, gökyüzü yerinde değilmiş gibi bir boşluk (...) muhtemel bir ufuktan yoksun kalmış, üzülmüş bür süre yokuş aşağı, sokağın sonundaki kahveye doğru, darmdadağın olmuş sandalyeler çay bardakları, öyle bir boşluk, ta buradan oraya kemandan piyanoya şarkının başından sonuna."

(Barış Bıçakçı/Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra/syf. 63-64)

2011-06-27T15:41:00.002+03:00

Bugün burdayız, yarın nerdeyiz; ekmeğin emrindeyiz. Issız yollarda servis beklerken-bekleneni kaçırırken; uzun yolculuklarda uyumaya çalışırken-uyku gelmezken; sonsuz cümlelerde anlam ararken-bulamazken; amansız sınavlardan geçip daha iyi bir insan olma telaşındayken-beceremezken, yarın neredeyiz. Birkaç yılda nelerin değişebileceğini bilip, anlamak çözmeye yetmezken, tetikte olmak. Bekleyişin, derin ve sessiz alanı. Sınırların ve seçimlerinle örülen bir alan.

faaliyet raporu

2011-06-22T16:41:00.001+03:00

Seçimler ve Yeni Nesil Bir Sol Mücadele, Birikim-Güncel; 19.06.2011.

gezmek tozmak

2011-06-19T21:12:00.002+03:00

Gezmek kana girdkiçe, daha çok gezmek istiyorum. miskinleştikçe de miskinleşmek... İkisini birbirine rekabete soktukça daha zinde kalabilirim sanırım. Yine güzel bir gezi tozu günüydü. Bu sefer daha az yürüdük, ki bizim gezilerimiz daha çok yürümek üzerine kuruludur, arabası olan arkadaşlarla aramızı iyi tutmamız gerekli.

gezip tozarken, hayatın tozunu atarken, tozların arasında uçup giderken, hayatın içinde bir toz olmadığımı ve en azından bir yerlerde olduğumu ve daha bir çok yerde olabileceğimi hissediyorum uçuşup giden toz halimle... izimi bıraktığım heryerde, içinde olduğum bloklar inşa ediliyor.

seçimim

2011-06-11T17:27:00.003+03:00

yeni bir seçim öncesi, yine aynı duygu: çok kalabalığız. bu kalabalık içinde, diplerde derinlerdeyiz. çokça tantana, çok ses var. hayal dünyası çok geniş insanlar kendi dünyaları ile çok meşgul insanlar, kendine yarattıkları dünyaya inana... bizler. kendi seçimlerimi yaparken yarattığım dünyaya inanmam gibi; önce kendimi inandırıp sonra da başkalarının inanmasını ummak. herşeyi değiştirebileceğimle hiçbirşeyi değiştiremeyeceğim arasındaki çizgi, çok geniş bir skalada dalgalanıp duruyor; düz bir çizgi değil, eğri; iki nokta arasındaki sonsuz grafiti.

kalabalık içinde kendi yalnızlığına çekilme klişesini tüketmeseydim, iyiydi. oradan daha çok ekmek yerdik. şimdi herkes kendi içide kalabalık; çok kişilikli, karmaşık ve belirlenemez. tüm bunlara karşı sabitliğimi ve basitliğimi savunmak ister oldum.

öyle olunca seçimlerimi artık basit ve doğrudan yapma niyetindeyim. herşeyi daha karmaşıklaştırmamak için, önceki seçimlerimden ders alarak, kendimi ikna ediyorum. bilinmeyenleri azaltıp, bildiklerimle ilgileniyorum. bildiklerimin sayısını çoğaltmak istiyorum.

Harita

2011-05-17T17:28:00.003+03:00

Yoğun bir mayıs; yollar kimi zaman asfalt kimi zaman deniz; bir uçtan bir uca oradan oraya hareket edip duran aslında içimizdeki his. Aslında kat edilen yollar, uyuduğumuz noktalar, akıttığımız damlalar, gözyaşları ve terler, velhasıl bıraktığımız izler, bir haritanın ufak tefek taşları. Sonunda arkamıza baktığımızda, içimize baktığımızda oluşacak o resim. Şimdilik, nerdeyiz ve nerelerdeyiz-bilemiyoruz. Haritamızı ilmek ilmek örüyoruz. Tıpkı Torosların yörükleri gibi, bir o yana bir bu yana savruluyoruz. Dağların tepelerinden bozkırın düzüne ve mavinin derinliğine iniyoruz. Mavinin ve laciverdin, ömür törpüsü labirentine... Orada bir yerdeyim. Kendi haritamın okuma rehberinde; kilometre cetvelinde; şehir ve semt adlarının akrostişinde.

2011-05-12T21:56:00.001+03:00

Anadolu'nun yeni ulaşılmış bir köşesi, Çukurbağ yarimadasi, denizkokusu, tenim akdenizin tuzuna kavuştu yeniden bu yeni fetihte... En uç noktalarıyla hesaplaşırken beynimin, topraklarimizin da ücra noktalarinda hep yabancilar var. Aşk yeniden, ruzgarli deniz kiyisinda.

martı

2011-05-09T14:58:00.001+03:00

önce selamladı bizi;

sonra heybeli'den büyükada manzarasına seyretti; bu açıyı da kaçırmayın diye:

ada

2011-05-03T13:48:00.000+03:00

bisiklet sürdük tepelere doğru;

sonra uçsuz bucaksızlığı hissettik:

2011-04-28T12:30:00.000+03:00

Asil ilginc olan, konser sonrasi istanbul yolunda olmak. İstanbul ve ankara diyalektigini yasamak. Yillar sonra kesmeseker konseri, bukez enfarklisi, cunku kareas tamamdi. Ses ve goruntu yerliyerindeyddi, hissiyat ise entepede, hersey olmasi gerektigi gibi, duymustum...hmm demistim.

Adalar'da Ne İçtim?

2011-04-08T11:36:00.002+03:00

Mythos, Hellenic Larger Beer-Sanırım en yaygın bira makrası Helen diyarında. Tadı fena değil; Efes'ten iyi.

Patmos sahilinde Heiniken. Kolay içim, müthiş tat.

Mykonos'ta Amstel. Kutusu martkette 1 euroydu, barda şişesi 4 euro. İkisi de kötüye yakındı.

Gemide kokteyllerimiz.

3 gece

2011-04-06T12:04:00.002+03:00

Etrafta konuşulanları anlamamak, haberleri duymamak, sokakları bilmemek, tedirginlikle dinginlik arasındaki ince mavi çizgide omak, her an laciverte dönmek ve tabii bu sınırın sonsuz maviliğin ortasında bir yerlerde olması... küçük bir parantez ve şimdi bilindik kelimelere devam.

bir hissin peşinde

2011-03-29T16:52:00.002+03:00

Yeteri kadar alakol sonrası Dokuz Sokak'a tırmanıp, üç arkadaş şiir yazmıştık; bir dize o bir dize o; o zamanlar m. henüz askerdeydi ve odası bana aitti. O şiiri arayıp bulmaya heves ettim dünkü Kaybedenler Kulübü izlencesinden sonra. 6.45'lik olmasa da yine de herhangi bir fanzinde rahatlıkla yer bulabilirdi. Mesela, Raté... Fanzin dünyamızın baştacı; sonra saçmalığın iki kavramı. Her yazdığımızın kayda değer olabileceği sanrısı o zamanlardan bünyemi sarmış demek ki. Kendimiz yapıyorduk ve oluyordu. Henüz geçntik, neyse ki hala genciz ve bazı şeylere erken vakıf olmuştuk ve neyse ki onları unuttuk.

Kısa bir durgunluk dönemi herkese iyi gelebilir. Kendini vakfedeceğin yeni şeyler bulmak, yaratıcılığı artırabilir. Aslında herşey bir hissin peşinden gitmekle ilgili; o hisler (hissiyat) seni bazen harekete geçiriyor ya da durduruyor. Hissi neyin beslediğinden tam emin değilim ama sakin olmak bunun önemli bir kaynağı olabili. Ki o zamanlar sakin değildim ve herşeyi hercümerc içerisinde birbiriyle bağlantılandırabiliyordum. Sonra ortaya çıkan arapsaçının aslında ben olmadığıma karar verdim. Çünkü atalarım Viking'ti ve soğuk sularda soğuk kanlı kalmaya alışıktı. Torosların tepesinden Konya Ovasına doğru kayan gemilerim, Anadolu'nun merkezi bir noktasında, gemicilerin uzun olduğu bir alanda, Cebeci çayırına yakın bir yerde demirleyince anladım ki, demir metaforu üzerinden herşeyin başka bir anlamı var. Sonuçta durup beklemek ve olmasını istemek, olmayacakların arasından olabilirleri seçmek, hiç yoktan iyidir. Hiç olmaktansa iç olmak, içten içe bir yol tutturmak, son istasyonun yakın olması kadar mutluluk verici.

her türlü iklim koşuluna alışık bünye

2011-03-11T16:05:00.001+02:00

"zorunlu olmadıkça evden çıkmayın" uyarılarına hassasiyetle uyuyorum. "toplu taşıma araçlarını kullanın", zaten allahın emri. bir taşımlık canım var, onu da yollarda bulmadım. çoğunlukla herhangi bir taşıma aracına binmem ve yürürüm. bu karda kıyamette hiçbirini yapmıyorum tabii ki; oturuyorum. "ücretsiz izinlerdeyim, ta başından". kafa izni, ayak izni, kar izni... karda yürüyüp belli etme izini. o değil de gideceğimiz memleketlerde, bu kar kıyamet değil, gündelik hayat... dizlerime kadar yürüdüydüm birinde sabahın köründe otobüsten inip. sorun değil; her türlü iklim koşullarına alışık bünye, dağ bayır, dört duvar, çayır çimen ya da sadece bir ben. nerede olduğundan çok nasıl olduğun önemli. şimdi bu kar esaretinde tek başına olmak, nasıl koyardı... kar altında kalmaktan beter olurdu. ama sırf fotosunu çekeyim diye burnumu dışarı çıkarıp geri içeri giriyorum. içerisi, iyi.

8-9 Mart Ankara Kar Yağışı

2011-03-09T13:06:00.002+02:00

dün başladı;

bugün devam etti:

günler

2011-02-27T23:33:00.003+02:00

Şubat'ın son pazarı, tıpkı Temmuz'un son pazarı gibi önemlidir. Ya da Mayıs'ın ilk çarşambası veya Kasım'ın ikinci cuması gibi... Günlere acilen anlam yükleyip onlarla ilgili anılar üretiniz. Böylece hayata dair bir çerçeve edinirsiniz. Şimdi yapmanız gereken güzel bi resim bulmak; kır manzaralı ya da kar romantizmi veyahut yağmurda pencereye bakarken, hadi olmadı denizin ortasında salınırken... Günler, dönüp duran foto albümünün yeniden ve yeniden üretilmesinden ibaret. Foto üzerine foto ve anı üzerine anı; yıllar sonra yapıalcak kazılarda, ilerlemenizi engelleyecek çanak çömlek kırıntıları.

2011-02-25T11:52:00.003+02:00

Eski huylarımı, geçtiğim eski yollarda, hoşum gitmese de kurcalarken; hmm, aslında neymişim ve ne olumuşum diye kendimi yoklarken, kendi kendime uydurduğum cevapların sağlamasını yaparken... mevsim bahara dönüyor ve bu beni mutlu ediyor.

"bir sevgilinin kazandırabileceği..."

2011-02-25T00:09:00.002+02:00

"bir sevgilinin kazandırabileceği şeyler: Üniversitenin tatsız tutsuz ortamında beslenen bir solculuk, şiir sevgisi, hafta sonu maçlara gitmeye dek varan Gençlerbirliği tutkusu, Kubrick filmlerine duyulan ölçüsüz hayranlık ve tabii Sakarya Caddesi'ndeki birahanelere devamlılık... (...) Ayrıca şu da var, hangimiz yaşamadık savruluşların sonunda bir yerde bizi bekleyen ismimize düzenlenmiş kimlik arayışını? Hangimizin kendini var etme sorunu olmadı?"

(b.b./b.b.ç/146)

2011-02-22T19:01:00.003+02:00

"Belliydi, gündelik hayatın kalıplarına Nihal de girip çıkacaktı. Ona kişilik kazandıran tuhaf, aykırı yanlarını yontarak, yontulmasına izin vererek birer birer kalıpların biçimini alacaktı: Serbest yaşayan üniversite öğrencisi, kendini adamış aşık, militan, mezun, yüksek lisans öğrencisi, saygın bir kurumda uzman yardımcısı, uzman, evli, çocuk sahibi, Kartal, Pendik.

Asıl devrimci yanımızın yaratılışımızdaki aykırılıklar olduğunu kim söylemişti Çetin?"

(barış bıçakçı/bizim büyük çaresizliğimiz/syf.146-147)

2011-02-15T13:29:00.002+02:00

aşk tefadüsleri sever'i izledik ve ardından bira içtik. kentin sonradan sonraya sinematografikleşmesinin benim gidişimin yaklaşmasıyla hiçbir alakası yok tabii ki. ben gittikçe burası daha iyi kent olmayacak. gittikçe kötüleşen zamanlardayız çünkü. olmayanı olur eden zamanlar. ulaşılmayana ulaşılır kılanlar. biz de gezeceğiz daha çok ve daha çok yerden ayrılacağız. böylece kıymeti bilinmiş ve bilinmemiş yerleri geçtikçe daha da anlamlı kılacağız. ben gittikten sonra ya da gitmeden önce kıymetinin bilinmiş olmasının pek de bir önemi yok. önemli olan kıyamete kadar sürecek bu bilinemezlikte kendi filmimizi iyi kötü çekmeye devam ediyor oluşumuz.

balzamin

2011-02-11T11:25:00.000+02:00

sen el kadar bir kadınsındır,
sabahlara kadar beyaz ve kirpikli...
bazı ağaçlara kapı komşu,
bazı çiçeklerin andırdığı,
iş bu kadarla bitse iyi.
bir insan edinmişsindir kendine,
bir şarkı edinmişsindir, bir umut...
güzelsindir de oldukça, çocuksundur da...
saçlarınla beraber penceredeyken,
besbelli arandığından haberli,
gemiler eskirken, deniz eskirken limanda;
sevgili.

(cemal süreya)

"bütün sevgili anılar birgün geri dönecek"

2011-02-05T14:58:00.003+02:00

"Yürümeye devam ediyordu Hikmet. Vazgeçe vazgeçe ilerliyordu. bir bakıyor çenesine kadar gelmiş su. Çünkü herkesi kendi gibi sandı. Herşeyi bu sanının üzerine kurdu. Başka birşey daha: Bütün sevgili anların, geçmişindeki bütün güzel yaşantıların bir gün geri döneceğine inandırmıştı kendisini. Yoksa, yani bu doğru değilse, yaşamanın anlamı ne? Burnu sızladı. Gözleri doldu. Hayat hızla boşaltıyordu içimi, ruhunun bedeinde gizlendiği her yeri. İçi boş bir...

Çevreden yetişip kaldırdılar Hikmet'i. Yorgancı kolonya getirdi. "Bir bardak su içsin" dedi bir başkası. Kolonya ile bileklerini ovdular. Koklattılar. Kokladı.

Kokladı Hikmet.

Bütün kokular ve bütün sevgili anılar birgün geri dönecek. "Bundan sonra seni hiç yalnız bırakmayacağız. Bizi hatırladıkça yapayalnız kalıyordun. Artık korkma, geldik işte, seninle birlikteyiz". Sonbaharlar, güneş vuran pencereler, odanın içinde uçuşan tozlar, annesinin dikiş makinesi, kapağı sürgülü tahta kalem kutusu, babaannesinin aldığı 'Mekap' ayakkabılar, anneannesinin evinin bahçesindeki dut ağacı, sobanın üzerindeki mandalina kabukları, karman çorman. (...)

Yürümeye devam etti. Evet doğruydu, hatırladıkça yalnızlaşıyordu, kendi geçmişinin içinde böyle yapayalnız inik bir plastik top gibi ya da küçük bir çocuk, gömleğinin cebinde hep bir parça beyaz peynir olan çünkü kalp hastası, doktor söylemişti yemesini.

Tandoğan'a geldiğinde saçı hala ıslaktı. bir sürü araba, bir sürü insan, gürültü evet motorlar, frenler, klaksonlar ve sürtünme yerle bizim aramızda bazen yararlı bazen zararlı eve dönerken.

(..)

Altgeçide girdi. Askerler için türlü malzemeleri satan dükkanlar arasında yürüdü. Kaşarlı tost kokusu aradı. Gara çıktı. Tavandan sarkan büyük saatlerden birine baktı: Güzel gönürünüyordu. Yuvarlak, sade, zamanı bütün bir şey olarak, mesela bozuk para gibi gösteren, avucumuzda. Avucumuzda tutarız onu ve sonra da avucumuzu yalarız."

(herkes herkesle dostmuş gibi.../barış bıçakçı/syf. 60-61)

"herkes herkesle dostmuş gibi..."

2011-02-04T22:41:00.002+02:00

"buralar hatıralar.

buralar hatılarla doluydu. İnsan böyle şeylere nasıl dayanır? Yılların geçip gitmesine ve herşeyin belleğin bir oyunuymuş gibi bir belirsizliğin içine batmış olmasına... Bu ben miyim? Bütün bunları yaşayan. Hayır seyreden. Karar ver, yaşayan mı, seyreden mi? Yaşayan değilmiş gibi. Geçmişte başka biri ama şimdi ben. Geçmiş olunca başka biri."

(herkes herkesle dostmuş gibi/barış bıçakçı/syf. 48)

2011-01-27T15:36:00.003+02:00

Uzun süre sonra sessiz ve kokusuz bir eve girip tatsız tutsuz bir iki akşam geçirince, kırdığım düzeni/düzensizliği hiç de özlemediğimi fark ettim. Atılan adımların içerideki karşılığı yerli yerine oturuyor demek ki. Hayat bana yanlış yapma şansı tanıdıktan sonra, sakince bu durumu düzeltti. Yoldan çıkma hevesim, merkezkaç kuvvetiyle bana yeni bir yol getirdi.

Faaliyet Raporu

2011-01-23T15:02:00.002+02:00

*Sınırlı Demokrasilerin Sokakla İmtihanı (orjinal başlık; Hareket Sınırları Zorluyor'du.), www.bianet.org/biamag, 22 Ocak.

*Adana Demirspor, 70 Yaşında, tr.eurosport.com, 10 Ocak.

evler ve yemekler

2011-01-21T17:09:00.003+02:00

Geçenlerde kısa hayatımda geçtiğim evleri saydım da 11 tane etti. 30. yıla girerken düzineyi (fr. douze) tamamlamış olacağım. Şehirlerde de bir elin parmaklarına ulaşacağım. Henüz yeni yeni benimsemişken herhangi bir yerden olmayı, yeniden sürekli bir adres bulmam gerekecek. Demek ki köklerdeki göçerlik, hala bir yerlerde devam etmekte. Konar-göçer... BBC'de Akdeniz Mutfağı'nı anlatan adam, bizim oralara gelip de kebabı anlatmaya bşladığında, bu göçerlerin yemeği, demişti. Hemen yapılan, hızlıca yenem yemekler... Tadı damağımda ama. Neyse ki yeni yeni insanlara da Adana'da kebap yedirtmeyi başarıyoruz! Selam Oza!

Ben de ufak ufak brokolinin, karnıbahar salatasının düşkünü olmaya başladım. Ne rakı ne de kebap salatasız iyi olur. Kanıma yavaş yavaş karışırken yeni hayat, tadın damağımda dağılması ayrı bir keyif veriyor.

Ayrıca ıspanağın iyisi hakkında da düşüncelerim var.

İyi yapılan yemek, her zaman yenir. İyi yapılmış göçlerde, her zaman geri dönülür. İyi yaşanmış bir yaşam ağızda tat bırakır. Sonra baş ağrımaması için, sert bir kahve iyi gelir. ve asla aynı evde iki kere yaşanmaz.

muhasebe #bilmemkaç

2010-12-30T23:08:00.002+02:00

Kapkara bir kışın ardından yağmurlu ve düşünceli bir bahar; kavurucu yaz ve telaşlı sonbahar. Sorularla cevapları eşleştirmeye çalıştığım bir yıl oldu. Sorular kadar cevaplarla da ilgilenmem gerekiyordu. Onlara yoğunlaştım. Daha iyi bir adam olabilmek için kocaman bir adım... Oldum, diyemem; çabalıyorum. Ki çaba-iyi niyetli çaba, aslolan değil midir?

Yıllar sonra bir odam ve masam oldu, sayesinde bayağa çalışma disiplini edindim; tez oldukça verimli gidiyor. Yüzüyorum, top oynuyorum, fransızca öğreniyorum. Hayatımı değiştirmeye devam ediyorum. Elden gelen bu...

2010-12-29T16:00:00.002+02:00

Kimseye hayatı zindan etmemek için, cezaevimi müze haline getiriyorum. İbret-i alem olsun diye duvarlarımı sergiliyorum. Hybrid-i alem olsun diye tüm karmaşıklığını dağıtıyorum. Yeni hayatımı ararken yolculuk yapamadan, kafamı ön koltuğun kültablasına çarpamadan, ölüp ölüp dirilmiş, melekleşmiş ruhlarımı çağırıyorum. (Melekelerim yerli yerinde. Allah aza noksanlığı vermesin!) İçimde kalan ve dışarı çıkamayan herşeyi salıveriyorum. Yepyeni olmasa da en azında yep olabilen bir hayat arıyorum. Yepyep, kendini tekrar edip duran... Böylece yeni bir mekan öncesi eski cezalarımın suçlarını affediyorum. Kendime yep bir yıl diliyorum. Yenisini sonradan edinme potansiyeline sahip bir önek olarak, ardıllarımı merak ede ede...

2010-12-28T23:25:00.002+02:00

Sanki yeni uyanmış da bir rüyayı hatırlamaya çalışıyor gibiyim. Uykunun mahmurluğu mu, sakinliğin huzuru mu; bilemiyorum. Sakinliğine kavuşup da kendime gelmiş biriyim. Kendimin sokaklarında el yordamıyla ilerliyorum. Kendimi böyle her seferinde yeniden tanımaya çalışmak, çocukça bir oyun. Halbuki her bir parkesinde emeğim var. Bile isteye konmuş, geride bırakılmış şeyler onlar. Sonra uyuyup uyanıp her seferinde yeniden kurduğum. Mahmurlukla mı marurlukla mı; bilemiyorum; sanki yeni uyumuş da bir rüyaya dalmak üzereyim. Ama henüz dışarıdaki sesler kulağımda. Beyin uykum gerçekleşmemiş. Derinliğine inip de yukarı çıkmış biriyim. Kendimin şakaklarında el yordamıyla ilerliyor gibiyim. Yukarı çıkıp suyun üstünde kalmak, yaşlandıkça bir sorun. Halbuki bir keresinde emeklemişliğim var. Bile isteye sürünüp geride bırakılmış şeyler onlar.

2010-12-28T11:51:00.002+02:00

Yeni şarkılar dinlemek, yeni kitaplar okumak istiyorum. Yapıyorum da; sadece istemekle kalmayıp; sonra daha nceki şarkıların ve kitapaların daha iyi olduğuna kararveriyorum. Eskinin tadı; kıyıda köşede kalmış anıları, ayrı bir lezzet. Yaşlılık emaresi. Yeni insanlarla tanışıp yeni yerler görmek istiyorum. Sonra eskilerin kıymetini anlıyorum. Her "yeni" hevesi eskinin kıymetini çoğaltıyor. Yeniler eskiyene kadar, daha çok zamanları var. Zaman geçiyor ve tükeniyor aynı zamanda. Tükenip bitmiş olanın, badem gözlü oluşu... Her "yeni" adımda, eski adımların sağlamlığına sığınıyorum; ki oraya geri dönebileyim.

2010-12-18T00:31:00.003+02:00

Zaman geçerken, tükeniyor da aynı zamanda... Aynı anda hem başarı hem sıkıntı geliyor; "zaferlere ödül yalnızlıktır". Değişim için atılan her adım, mutlu ederken yeni bir bilinmezliği de getiriyor beraberinde. Aynı anda hem huzurlu hem mutlu hem sakin hem kendinden emin olmak, çok zor. Birinden birini seçmek gerekiyor. Hayatında bir bölümü bitirip yenisini açarken, ne oalcağını çok da bilmiyorsun. Tedirginlik... İlk değişkilğin ardından, Ankara günlerini sona erdirecek ikinci başarı da gittikçe yaklaşıyor. İkinci tedirginlik, ikinci mutluluk, ikinci hüzün, ikinci sıçrayış, ikinci düşüş.

2010-12-03T00:34:00.003+02:00

Olan bitenin kargaşasından çok sakinliğine geçilen bu dönemde, yaratıcılık seviyemin düşmesi normal. Kendimle başbaşa kalmayıp kelimelere boğulmadığım için ve tabii daha az okuduğumdan, daha az çıktı üretiyorum. Daha öncekiklerin, çıktı'dan çok dışkı olduğu söylenebilir mi? Kusmuk? Katran? Safra? Atıldı ve bitti. Şimdi yolculuk bitti. Sakin sularda inci tanesi arıyorum. Sakinim. Gereksiz gerginlikler üretip ortamı gerebilme yetim, sağlam. Gerginlikten besleniyorum. Önemli olan içimin rahat olması. Rutine binen hayat, şimdilik güven verici. Bir süre sonra sıkıcı olabilir, onun için de gerekli önlemleri almaya hazırım. Herşey olması gerektiği gibi...

2010-11-24T00:00:00.002+02:00

Bayram için geçilen Torosların ardı pek de iç açıcı değildi; hem kendimle yüzleşmelerim hem beklenen bir ölüm haberine karşı tetikte olma hissi... Sonunda tam dönecekken alınan haber ve 'bizimkiler ölünce ne yapacağız' düşüncesi. Babam için yaylada birşeyler yapmak isterim mesela... "her ölüm, erken ölümdür". Çocukluğumun figürleri, yavaşça yerini alıyor ayrılık güzergahında. Ölüm haberleri artık daha bir etkili oluyor bünyede. Onlar üzerinden kendimi tartmam gerekir mi? Aslında kendim üzerine düşünmüyorum bu aralar. Zaman mı olmuyor yoksa aslında düşünmek istemediğim birşeyden kurtulmuş mu oldum bilemiyorum. Bazı şeylerin değişmeyeceği ve bunun kötü birşey olduğunu hissediyorum sadece. Şimdilik bir kayıtsızlık var. Kaydetmeye geçince sıkıntı artabilir.

2010-11-14T23:28:00.003+02:00

Karanfil'de kahvaltı; Kuğulu'da kestane; Konur'da kahve; Ulus'ta maç... Bayramlık birkaç hediye ve evimizin duvarına foto-çerçeve. Güzel bir pazardı.

2010-11-12T23:34:00.000+02:00

Yeni yaşıma, kapıyı çalarak giriyorum; anahtarlarım cebimde.

daha iyi bir insan olmak için yeni bir yol

2010-11-04T18:20:00.002+02:00

Mutenalaşan hayatıma yeni bir çerçeve çizip yeni ama farklı olamayan bir güzergahta ilerleme isteğimde, herşey olması gerektiği gibi. Yalnızbaşıma yapabileceklerimin ve kendi sınırlarımın sınırına dayanınca, bir yol arkadaşı edinmenin, bunu geçici değil kalıcı ve etkili bir şekilde hayatıma zerk etmenin, böylece kanımda yeni bri sıvıyla dolaşmanın getirileri zamanla kendini gösterecektir. En azından şimdilik kafam rahat ve huzurluyum. Her nefes aldığımzda şimdiyi yediğimizi düşünürsek, huzur bana kilo aldırabilir. Alınan kiloların, daha güçlü bir bünyeye fırsat vereceğini düşünüyorum. Turgut Özben'in arayışına girmek ve başka izlekleri yoklamak için, böylesi bir huzur daha anlamlı hale geliyor. Neyiz ve nerelerdeyizin sınırı, kendi sınırlarımızı tanımladıkça ortaya çıkıyor. Özellikle, olmasını istediğimiz ve zorlamayla olmayan-olmadığım bir güzergaha göre... Bundan sonra elimizde avucumuzda olanla, neler kurup değiştireceğimze bakmak lazım. Öncelikle daha iyi bir insan olmak, daha iyi bir mizaç, daha yaşanabilir bir kendilik hali için mücadele ediyorum. Bunu sağlamak için daha iyi ve daha somut bir nedenim var artık.

masada...

2010-10-26T15:49:00.000+03:00

"masa da masaymış ha..."

2010-10-21T12:58:00.000+03:00

Masukiye'den eve donus... Yerine getirmek gereken bi gorev daha var!

2010-10-19T15:58:00.001+03:00

Masukiye/sapanca... Hafif yagmurlu ama ilik bi gun. Gole karsi bira keyfi...

sakin olunuz

2010-10-14T23:31:00.002+03:00

Karar verdim ve uyguladım. Paradigma değişimi... Korkuların aslında o kadar da korkunç olmadığına dair bir akıl yürütme ve teoriyi tepe taklak etme. Kendimi de tepetaklak edebilir miyim? Aslında çok da gerekli değil. Hergün kendimizi yeniden bozup kurgulamıyor muyuz? Sakin olunuz.

Alakasız yerlerde, kendime soru sorup ikna çabalarım sürerken, bu sefer dışarıdan bir soru-cevap sililesine maruz kaldım; sınav öncesi son bir kez bilgileri hatırlarcasına, cevaplarımı sıraladım odadakilere... İstihab haddina ulaşmış odada kaloriferin yersiz sıcağına bilerek ve isteyerek ısrarlı sorularla daha da bir sıcaklık katan; sonra verilen cevaplarla sıcağı ve beni kendi halime bırakan bir sorgulama. "Tamam, senden olur" onayı. "Bu kadar abartılacak birşey yok" diyorum. "Yaşamaya devam ediyoruz"...

Öncekinden farklı bir biçim alacak olan yaşam. İçerik ve biçim çatışması, ne denli sürdürülebilir? Yoksa daha önce ısrarla uygulamak istediğim biçim mi içeriğe uygun hale getirilmek için çekip çekiştiriliyordu da bi yerinden patlak verdi? Aslma mı döndüm? Döndüğüm yer, kendi sınırlarımı gördükten sonra, delilikten önceki ilk sapak olabilir. İleride, orada ne var bilmiyorum.

Cumartesi günü, masadayım; şimdilik tek bildiğim bu.

aslı

2010-10-12T17:25:00.003+03:00

Aslına bakarsanız çok prova falan yapamadık; sadece gözlem yapmakla yetindik. Aslı da zaten haftaya değil; sonrakine... "Kusur benim imzamdır". Unutuyorum bazı şeyleri. Unutmadıklarım da var. Aslolan unutmak ve unutmamak arasında bir denge tutturmak; ikisinden birine çok meyletmemek...

Meselelerin aslı astarı onları yaparken ortaya çıkıyor; öncesinde şunlar bunlar diye bir listeleme-teorik çerçeve kurmanın çok bir karşılığı yok. Sanki... Yaparken öğrenmek dedikleri bu olsa gerek. yine de önceki öğrendiklerimiz bize bir asıl tahayyülü sunuyor. Gibi... Oraya bakarak yol almaya çalışıyoruz. Değil mi?

O yüzden önceden şöyle olacak böyle olacak demenin, katı sınırlar koymanın alemi yok. Olması için mücadele etme var.

prova

2010-10-08T21:05:00.002+03:00

düğünde dans provası için torosların ardına... haftaya, aslı.

yeni

2010-10-06T23:55:00.003+03:00

Bugün eve dönerken, doğru bir karar verdiğimi fısıldayıp duruyordum kendime; havaların aniden soğumasının etkisi olabilir bunda. Soğuk günlerde alınmıştı yeni hayat kararı; herşeyiyle yeni olması ne derecede mümkün bilmiyorum. Deneyeceğiz. Önce şekil şartları yerine getirilmeli ardından lafzı ile ruhunu birleştirecek adımlar gelebilir. Yeni eşyalar, kıyafetler ve yeni yemekler mesela... Yeni yerler. Gidilecek yerler listesi gibi... Gidilecek yerlerin anlamı, oraların orada olmasının ve ulaşılmasının ötesinde birşey; bunu o da biliyor. Her başka yerin tadı, ancak biz orda ve onunlayken anlamlı. Bunun gibi her yeni şey, yaratacağımız anılara bağlı; kendilerinin kendi başlarına bir anlamları yok. Uyduruk bintürlü şeye biz anlam vereceğiz. Hiçbir şeyin tek başına anlamı yok. Tek başına çıkarılan anlamlar da sadece üşümeye yarıyor. Üşüyoruz reis. Dondu götümüz. Biraz enerjiye ihtiyacımız var. Yakıp tüketecek yeni bir enerji. Yeni adımlar için gerekli...

2010-09-22T16:43:00.002+03:00

Evde yeni eşya kokusu var. Geçmişin tozu dumana karışırken ardında bıraktığı esrik koku... Bir sarhoşluk hali: Esrik devenin çulu eğri gerek. (bknz. tdk.gov.tr) Kesif ve kekre bir ruh hali. Sert ve acısız geçiş. Uyandığımda, büyüdüğümü anlayacağım. Kalabalık ve daha kalabalık olacak; şimdilik bu geçiş dönemine ihtiyacım var. Sonra belki "benim" diyebileceğim. "Bizim"e bir adım... Yine de eskiden kalma bir aşinalık... Yeni ama yepyeni değil; bildik.

zaman geçiyor

2010-09-17T00:43:00.002+03:00

Zaman geçiyor ve bardak sayım çoğalıyor. Tabaklarım, çatallarım da öyle... Evdeki genel renk skalası da çeşitleniyor. Zaman geçiyor ve evin kapısını çalıyorum. Eski kutuları atıyorum. Bi sürü çöp atıyorum. Zaman geçiyor ve direniyorum. Eylül geliyor ve geçiyor. Zamanı atıyorum. Bi sürü boş lafı, laf kalabalığını, dert yükünü ve renk renk girdapları. Benim de artık diğerleri gibi bir hayatım olacak. Başkalarına benzemenin mutluluğunu hissediyorum. Zaman geçiyor ve başka biri oluyorum. Kutu kutu hayatımı değiştiriyorum.

Ankara Arena

2010-09-02T00:16:00.002+03:00

(türkiye-porto riko)

(yunanistan-fildişi sahili)

(rusya-çin)

2010-08-28T00:25:00.002+03:00

Hayatta en azından bir iki şeyi iyi yapmak gerek. Hayatta yapmam denen şeylerin sayısı mümkün olduğunca az olmalı. Denemeli ve mümkün olduğunca iyi yapmalı. Ama bazı şeleri daha iyi... Daha önce söylediğim gibi, zamanın geçmesini beklemek konusunda iyiyimdir. Aslında olan biten, beklemek eylemine bir vücut kazandırmak meselesi; pek daha önce söylediğim gibi. Kazandığımız vücut, havadaki oksijenin yaptığı beyin hücrelerimizin birikip, sarkıt ve dikitler halinde birleşmesinden ibaret. Böylece bir döngü içinde birbirine kavuşan ve tamama eren bütünün parçaları olduğumuzu öğreniyoruz. Bekledikçe olması gerektiği noktaya gelen şekil ama o sabrı gösterme gücüne sahip olmayanlar için de ecic bücüc, eğri büğrü ve şekilsiz bir bütüne evrilme potansiyeli... Şekilsizliğine şekil verdiğini düşünüp, olmadığı gibi görünme azmiyle yanıp tutuşanlar da kendince birşeyi iyi yapıyor olabilir. Ama yanlışı daha yanlış hale getirmek, pek de istenen bir şey olmasa gerek. Aslında biraz sakin olup, zamanın geçmesine izin vermeliyiz. Hep birlikte... O arada biriktirebildiklerimiz, döngünün sağlamlığı için elzem. Şimdi görüyorum ki, biriktirdiklerim ve biriktiremediklerimle kendi döngüme şekil veriyorum. Tek bildiğim, iyi yaptığım şeyleri içten gelen bir zorlama ile ısrarla yürütüp bir şekilde daha iyiye ulaştığım. İyinin, mutlu ettiğine dair bir şey söylemiyorum. Sadece iyi olması yeterli. O içten gelenin ne olduğunu da bilmiyorum. Sonuçta edindiğim vücut, eksik ve gediklerimle, şekilsiz denemeyecek kadar estetik.

Zen Kaçıkları

2010-08-25T11:37:00.002+03:00

"'Sevinin köleler, sevinin de korkutun yaban despotlarını'. Yani tıpkı aşıkların konumu, çöllerde gezip duran o eski Zen Kaçığı ozanların; bu dünya sırt çantalarıyla gezip tozan insanlarla dolacak bak görürsün; aslında hiç istemedikleri birsürü buzdolabı, TV, araba gibi, hiç olmazsa şöyle son model arabalar gibi, ne bileyim bilmem ne briyantini, yok efendim bilmem ne deodorantı ve daha bir hafta geçmeden dolabı çöp tenekesini boylayan bin türlü ıvır zıvır tüketme şerefine nail olsunlar diye her yandan gelen çalışın, iş güç sahibi olun çağrılarına, baskılara boş veren Dharma Serserileri'dir bunlar. Tepiyorlar bu sistemi, çalış, üret, tüket, çalış, üret, tüket sistemini. Neler düşlüyorum bakın: Binlerce, hatta milyonlarca Amerikalı genç sırtlarında çantaları dağlara yönelmiş, dua edip çocukları güldürmeye, yaşlıları sevindirmeye, genç kızları mutlu, kadınlarıysa daha mutlu kılmaya; hepsi de Zen Kaçıkları bunların, durup dururken kafalarında beliriveren şiirleri yazarak, sevencence yaşayarak, beklenmedik anlarda beklenmedik şeyler yaparak herkese ve bütün yaratıklara sonsuz bir özgürlüğün yemişlerini tattıra tattıra..."

(Jack Kerouac/Zen Kaçıkları/s.119)

yeteri kadar

2010-08-23T13:25:00.001+03:00

yeteri kadar can sıkıntısı, dünyayı değiştirmek için yeterli bir neden olabilir.

sevgilim bir günün...

2010-08-22T00:05:00.001+03:00

"Sevgilim, bir günün ortası şimdi
taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
uzat bana uzat ellerini
izinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
istanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
güvercinler güneşten bir sessizliği biriktiriyor.

ben seni düşünüyorum, seni
hani tıpkı o ilk günlerdeki gibi
"kalbim" diyorum, kalbim
daha dün tezgâhtan çıkmış bir su sayacı gibi
aşkı anılar besliyor, düşler kadar
bu yüzden diyorum ki "aşk, eskidikçe aşktır"
sevgi, eskidikçe sevgi.

günümüz ekmeğimiz, türkümüz
çoluğumuz çocuğumuz
binalar yan yana yükselip gidiyor
vapurların ağzı köpük içinde
uzaklarda ne kapılar açılıyor
trenin biri bir istasyona varıyor
oradan çıkıyor biri.

her şey biliyor, her şey
sen biliyor musun bakalım
seni nice sevdiğimi?
üstüne titrediğimi?

geldiğimi?
gittiğimi?

hadi!" (cemal süreya)

2010-08-21T19:45:00.002+03:00

18 yıl sonra bir buluşma. Bir fotoğrafta ele ele tutuştuğumuz ASD ile, yaşlandık yahu muhabbeti. "Çocukluğun anıları sırtımda ağır örtü". Hiç birşeye yaramayacak anılar yığını. Aslında ne kadar değiştim, değil mi? Eski ben değilim. Hiçbir zaman da olmadım. Bütün bunlar banyoyu temizlemem için yeterli neden oluşturdu. 18 yıldır temizlenmiyor değildi elbet. Neyse ki hiçbir yerde o kadar kalmayı başaramadım. Yine de bu buluşmaların faydaları, aslında iyi bir hayatım varmış, gerçeği. Daha yenilerinin sınırlarını öğrenmeyi başaramazken, yeni sınır ihlalleri için adımlar atmaya devam... Karanlık odada, kara kedi avlama sanatında doktora ünvanıma az kaldı.

Her nefesle tarih yaratmayı başarırken, bir sonraki nefesin daha iyi olması için elden gelenin arda koymazken, bugünü-şu anı geçmişle gelecek arasında sıkıp durunca, insnın canı çok sıkılıyor. Haftasonları daha iyi geçebilir. Geçmiş ve gelecek olmasaydı eğer...

kitap

2010-08-13T13:14:00.003+03:00

Kitap çıkalı 1 yıl oldu. Biraz hayalkırıklığı yarattı ama olsun, tarihe not düştü.

1.yılı şu şarkıyla kutlayalım:

A Fortune In Lies/1989 kayıtlı parçanın 2004'teki yeni hali.

"yapamayacağımı bilmek beni sakinleştiriyor..."

2010-08-11T23:26:00.002+03:00

Nasıl bir temel atılmış ki yıllar sonra dinlenince bile aynı trans haline büründürüyor bu melodiler. Herşeyiyle muhteşem bir şarkı, neredeyse hiçbir eksik yeri yok; bu haliyle tam bir ütopya ki oraya aittik o zamanlar. Herşeyimizle tamdık ve eksiksizdik. Kusurlarımızı edinerek insan olmaya karar verdik. Yüreğimizi öylece ortaya koyduğumuz ve onunla başbaşa bir masada vakit geçirdiğimiz zamanlar... Masadan alıp tekrar içeri koyduğumda ne o eski yürekti ne ben eski ben. Hala yaptırabilecekleri korkutuyor ama "yapamayacağımı bilmek beni sakinleştiriyor". Kendime dönüp arkamı gidiyorum kendime. Pişmanlıklarım, elimin kiri.

"(...)
people in prayer for me
everyone there for me
sometimes i feel i should face this alone
my soul exposed
it calms me to know that i won't.

blood...heal me
fear...change me
belief will always save me
blood...swearing
fear...staring
conviction made aware

give up on misery
turn your back on dissent
leave their distrust behind
wash your hands of regret..."

(Dream Theater/Scarred/Awake)

Dinle:
1994-albüm kaydı

1998-konser kaydı; giriş solosu ve farklı bir son

hareket

2010-08-07T23:53:00.003+03:00

Eşyaları yerinden hareket ettirince, bir daha asla aynı yere gelmiyor. Eski yerini bulmaları oldukça güç hatta imkansız. Hareket ettiklerinde, zihnimde harekete geçirdikleri de aynı şeklide, bir kere ayaklanınca asla aynı yerine oturmuyor. Aslında başka bir yere ait oldukları ortaya çıkıyor. Önceki durgunluğumun nedeni bu olabilir. Birşeyleri güç bela yerine oturtunca, onlarla hesaplaşmayı kesmek. Ama bir kere harekete geçince, bir daha asla aynı şekilde algılanmıyorlar. Bu benim mi yoksa eşyaların mı kaypaklığı, bilemiyorum.

Hazır kıpırdamışlarken, bazı şeylere sinirlenip attım ve bazı şeyleri sinirlenip atamadım. Bir süre daha yeni yerlerine alışmalarını bekleyeceğim. Bir süre daha yeni yerime alışmayı bekleyeceğim. Bir süre daha harekete geçmenin sıkıntısını hissedeceğim. Sürekli hareket halinde olmanın, hiçbir yere yerleşememek-hiçbir şeyi yerleştirememek gibi sıkıntıları/sevinçleri oluyor. Bu benim mi yoksa yerleşim yerlerinin kaypaklığımı mı, bilemiyorum.

Naylonlar gitti. Duvarlar daha temiz.

naylonlar arasında

2010-08-05T19:45:00.003+03:00

naylonları ya da sevdiğim tabirle laylonları delip dünya ile buluşmak... Kablo sağolsun! Boya badana derdiyle, heryer naylondaydı, plesantada gibiyim. Yeni bir hayata doğmadan önce, yerde sünger yatak, bunun da kenarında, eskilerden taburelerin üstünde tüneyip internete takılmak, plesanta boğazıma dolanmadan, tekmemi atıp zarıma, gidip yemek yapayıp, şimdilik yaşanacak tek yer mutfağımda... twit twit şarkı söylerek: "i still owe money to the money to the money i owe, i never thought about love when i thought about home"

aptallaştıran

2010-08-03T11:57:00.003+03:00

Sıcaktan şikayet etmeyenleri dövüyorlarmış. Hayatımı değiştirmeye başlamışken, bir de dayakla uğraşacak değilim: Evet, çok sıcak! Ama bu sıcakta ikinci aşama. İlk zamanlar süngerleştiren sıcak, şimdi aptallaştırıyor. Birşey yapmak istememek kadar yapamamak edilgenliğine geçiriyor. Cümle kuramayıp, nesneleri ve meseleleri anlamlandıramıyorum örneğin. Karşımdakiler, ne içtiysen ondan bana da ver, diyebilir. Daha derin nefes almalarını öneririm onlara. Hayatta kalmak için daha çok nefes. Hayatta kalmak kafa yapıyor halihazırda, havadaki oksijen yetiyor bana...

Bir de hayatımın en güzel günleri 30-35 arası olacak diye avuturken kendimi, yahu sıcağa bile dayanımıyorum, ben ki Torosidislerin güney koldan akrabası, yaşlanıyor muyum yoksa, spora mı başlasak, sorularıyla başaltı güreşlerine soyunuyorum. "Soylu aşklar uğruna soyunduğumuz somya yataklardan" sonra çift kişilik yatağın tek kişilik kısmında hala giyinik uyuyorum da girmiyorum o güreşlere. Yoramam kendimi. Hayatımı değiştirmem lazım. Henüz gidilecek ve güreşilecek yerler var ileride. Bu sorular henüz erken.

Havadaki oksijen ve azot yeterli. Yeter ki onları çevirecek mekanizma sağlam olsun bedende. Çeviriyi yönetecek beyin yerinde kalsın. Bunca zaman hepsini koruduysam, daha çok yolum var, bundan sonra da yapabilirim. Aptallaştığımın farkına varıyor olmam bile sevindirici bir gelişme. Hala bir umut var içeride. Daha derin kalmalarını öneririm... Hayatta kalmak için yeterli. Havadaki...

gözleri getirin gözleri

2010-08-02T00:56:00.002+03:00

sanki hiçbir şey uyaramaz
içimizdeki sessizliği,
ne söz, ne kelime, ne hiçbir sey...
gözleri getirin gözleri.

başka değil, anlaşıyoruz böylece
yaprağın daha bir yaprağa değdiği,
o kadar yakın, o kadar uysal...
elleri getirin elleri...

diyorum, bir şeye karşı koymaktır günümüzde aşk,
birleşip salıverelim iki tek gölgeyi.

(edip cansever)

sorrow's a girl inside my cave

2010-07-31T18:35:00.002+03:00

sorrow found me when i was young
sorrow waited, sorrow won
sorrow they put me on the pill
it's in my honey, it's in my milk

don't leave my hyper heart alone on the water
cover me in rag and bone sympathy
'cos i don't wanna get over you
i don't wanna get over you

sorrow's my body on the waves
sorrow's a girl inside my cave
i live in a city sorrow built
it's in my honey, it's in my milk

don't leave my hyper heart alone on the water
cover me in rag and bone sympathy
'cos i don't wanna get over you
i don't wanna get over you

(The National/Sorrow/High Violet)

Dinle

bizim oralar

2010-07-30T13:22:00.003+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=irvu77qjZAQ

http://www.youtube.com/watch?v=IwzAgE5dr4M

2010-07-29T21:19:00.002+03:00

dağ bayır, bağ bahçe dolaşmanın rahatlatıcı yanı olsa da çocukluktan kalma tortular, ayağınızı toprağa bassanız da akıp gitmiyor. gücümüz nefesimiz yetmezken işe koşturanlar ama beğenmeyenler, şimdi kemale ererken, otur sen tatile geldin diye bizi kenara koyuyor. kenardan köşeden olup bitenleri seyrederken, 1 yıl içinde ne çok şeyin değiştiğini düşündüm. olabileceklerin ihtimali beni korkutuyor. kendimden korkuyorum. film gibi hayatımı, bitmeyen devam filmleri geliyor. neyse ki sinema dilim, korkudan uzak. dizi olarak tv'ye geçme tekliflerini ise sanatsal duruşumu bozmamak için şimdilik geri çeviriyorum.

herşeye yeni baştan başladıktan sonra, hiç durmadan gezmek istiyorum. böylece unutulmaya yüz tutmuş serinin ilk filmlerini de yeni bir yorumla ele alabilirim.

bu yaz henüz dondurma yemedim, tuzlu suya dokunmadığım gibi...

arı

2010-07-29T11:09:00.002+03:00

yolda#2

2010-07-27T23:22:00.006+03:00

"Dışarıda bir hayalet belirdi-- keçi sakallı, 16 yaşında bir çocuk, elinde trompet çantasıyla. Çöp gibi zayıf, deli deli bakan bu çocuk, gruba katılıp onlarla beraber çalmak istiyordu. Gruptaki elemanlar onu önceden tanıyor, onunla uğraşmak istemiyorlardı. Çocuk sessizce bara girdi, trompetini çaktırmadan çıkarıp dudaklarına götürdü. Kimsenin umrunda olmadı. Kimse ona bakmadı. Grup çalmayı bitirdi, toparlandı ve başka bir barın yolunu tuttu. Gitmişlerdi. Çocuk trompetini çıkarmış, kurmuş, zilini parlatmıştı ve bu kimsenin umrunda değildi. Zayıf Chicago'lu genç çalmak istiyordu işte. Koyu renk gözlüklerini taktı, trompeti dudaklarına götürdü tek başına ve "Bauuv!" diye başladı. Sonra öbürlerinin peşinden koşturdu. Kendilerine katılmasını istemiyorlardı, tıpkı benzin deposunun arkasında kurduğunuz mahalle takımına almadığınız çocuk gibi. "Bu heriflerin hepsi, tıpkı Jim Holmes gibi, bizim alto Alen Gingsberg gibi, büyükannesiyle yaşıyor" dedi Neal. Ekibin peşine düştük. Anita O'Day's kulübüne girdiler, tekrar sahneye kuruldular ve sabah dokuza kadar çaldılar. Neal'le ikimiz elimizde biralarla oradaydık. Ara verdiklerinde Cadillac'a atlayıp Chicago'nun dört bir yanında kız tavlamaya çalışıyorduk. Kızlar, kocaman, yaralı, peygambervari arabamıdan ürküyorlardı. Hızla bara geri dönüyor, sonra tekrar fırlıyorduk. Heyecandan delirmiş Neal her giriş çıkışımızda yangın musluklarına çarpıp duruyor, ruh hastası gibi kıkırdıyordu. Saat dokuz olduğunda araba tam anlamıyla enkaza dönmüştü: frenler artık tutmuyordu, delik deşik çamurluklar göçmüştü, rotlar ise takırdıyordu. Artık pırıl pırıl bir limuzin değil, çamur kaplı bir kasadan ibaretti sadece. Gecenin bedelini ödemişti. "Vay be!" Elemanlar Neets'in Yeri'nde hala çalıyordu. ve Neal birden sahnenin arkasındaki karanlık köşeye baktı ve dedi ki: "Jack, Tanrı burada" "

(J.K/Y./s. 299-300)

günebakan

2010-07-27T00:15:00.003+03:00

"günebakan düşlerimiz, yağmur sesiyle çoğalsın"

evimizi günebakanlar koruyor; adamın birinin düşlerini çoğalttıkça çoğaltıyor.

yolda

2010-07-26T11:07:00.002+03:00

"tek istediğim, Neal'in tek istediği ve herkesin tek istediği, şeylerin kalbine duhul edip, orada rahimdeymiş gibi kıvrılıp, Burroughs'un damardan sağlam bir M vuruşuyla, reklam yöneticilerinin sonunda Winchester'a giden ayyaş trenine kendilerini atmadan önce, Stouffers'ta içtikleri on iki scotch ve sodayla deneyimledikleri o vect uykusunu uyumaktı- ama herhangi bir akşamdan kalmalık hissi yaşamadan. Ve o zamanlar romantik düşüncelerim vardı; yıldızıma bakıp iç çektim. İşin aslı ölüyoruz, tek yaptığımız ölmek ve fakat yaşıyoruz, evet yaşıyoruz ve bu bir Harvard martavalı değil. (...) Güzel bir yuvaya, makul ve sağlıklı yaşamaya, iyi yemeğe, güzel zamanlara, işe, inanca ve ümide inanıyordum. Bunlara hep inandım. Biraz da hayret ederek fark ettim ki, böyle şeylere tutup içinden ruhsuz bir burjuva felsefesi çıkarmadan gerçekten inanan az sayıda insandan biriydim bu dünyadaki."

(Jack Kerouac/Yolda/ s.225-226)

mahsul

2010-07-25T23:07:00.002+03:00

dalından koparılmadan önce son kareler: