disconnectus erectus

elimde bir çanta, şurda burda dolaşıyorum hep bir yerlere gideceğim sanki güvercinler konuyor saçlarıma bileklerime uçuşuyorlar... bir çınar yaprağı düşüyor ayaklarımın dibine kupkuru... elime alıyorum,çiziyorum üstüne kalbimi kalbim, diyorum yorgunsa da, yaralıysa da hepimizin... edip cansever

Cuma günü Haydar Ergülen'le, söyleşisinin ardından bira yudumlarken, demiryolu romantizmini kısacık da olsa konuşma fırsatım oldu. Onun Eskişehirspor'la kurduğu bağ gibi bir şeyi Demirspor için de bizim yapmaya çalıştığımızı söyledim. O da, Es-Es için yazdığı Haydarpaşa-Eskişehir-Ankara şiirinin ancak kırkından sonra çıktığını biraz mahçup fısıldadı. Kırkımıza kadar neler olur-hayatta kalır mıyız/bırakılar mı-bilinmez, ama bir şeyler bırakabiliriz umarım ardımızda. Yıllar sonra gelen pazar pikniğinin yorgunluğu olsa gerek, (yoran piknik mi yoksa yıllardır bunu beklemek mi bilmiyorum) gidip Başkan'ı karşılayamadım. Yolları tutanlara, evi derleyip toparladığımı da söylememin bir anlamı olmayacaktır. Kraliçe'nin de aylar önce beni görmeden gittiğini anımsıyorum... Halbuki saraylara layık hayatımın, yönetici elitin dikkatinden kaçmayacağına inanıyordum yıllardır. Kenti ele geçiren Başkan'a, Haydar Ergülen'in en sevdiği şiirden bir kesiti hediye olarak gönderiyor...

beni uykudan uyandırır uyandırmaz dünyanın bütün huyları yüzünde ben bunlardan birini seviyorum en çok sana bir nar kesip uzatıyor ya doğa tutsam tanelerini sevincin gözyaşları derdim buna. bir süre bakışıyoruz karşılıklı ben uykudan uyanır uyanmaz benimle şiir gibidir bu tam karşımda ama yazılmamış durmadan bileniyor aklımda. seni unutarak baktığımda bile dünyanın her yerlerinden geçiyorsun yayılıyorsun kalabalıklara yalnız yayılmak mı aşkın en büyüğü, en dayanılmazı demeli buna. özlenirsin, alabildiğine varsın da daha da var oluyorsun gün günden olgun bir meyva gibi güleceksin zamanla bir kadın da değilsin, bir kişi de değilsin bir kuş olsa mavilik derdi buna. edip cansever