...ama gerek yok. hiç birşeye gücüm yok. telaşa mahal yok. ağlayıp sızlamak yok. koşturmacaya kandırmacaya gerek yok. anlatmaya aldatmaya gerek yok. herşey yerli yerinde ve olması gerektiği gibi.

bu puslu sabahlarda...

"(...)

bu puslu sabahlarda, adını unutmaya devam ediyorum.

bir maçın son anında, kasti tekmeler diyarında,
koşuyorum; kırmızı kartlara doğru,
kaçıyorum; şahsi verkaçlarla,
festival zamanı istanbul’da,
bizimkisi resital olsa olsa...

bu acil servislerde, adını unutmaya devam ediyorum."

(c.t./a.u.d.e)

doping

"(...)
vakit çaldım, yalan attım.
doping de yaptım, şike de...
her yol mübahtı bilirsin, aşk cinnetlerinde...
çalışmıştık yıllarca, okullarda-evlerde...
acılar sislendi hep tekellerde.

(...)"

defter

Birçok kişinin defterinden silinmiş olabilirim. Dahası karakaplı defterlere girmiş olabilir ismim. Defter-i kebir'de borçlu hanesindeyim. Halbuki borçlar hukukundan B2 ile geçmiştim. Bütün bunlar, sevgili Orhan Sevilengül hocamızın kitabını almadığım için başıma gelmiş olabilir. Oysa ki eski basım bir sosyal güvenlik hukuku kitabım vardı. Kalmıştım. Tekrar alıp daha iyi anlamıştım. Hayatı tekrar alıp daha iyi anlama şansım var mı? Listelere tekrar girmek için bir fırsat? Bütün bunlar başıma, olasılık hesabını çalışmamaktan gelmiş olabilir. O dersi de tekrar alıp geçmiştim. Bütün olasılıkları yeniden almak mümkün mü? Bütün olasılıkları hesaba katıp torbadan bir şarkı seçsem... Gelişine bir vole vurup dünkü gibi doksana taksam. Her zaman mümkün değil. Her zaman geçerli değil. Bütün bunlar normal şartlar altında geçerli ve diğer bütün koşullar sabitken. Ama gerek yok. Hiç birşey için gücüm yok.

hiç birşey/hiç kimse

hiç birşey için hiç kimsenin suçu yok. tek suçlu benim. kendi verdiğim cezamı çekiyorum. bu klişe laflara bayılıyorum. kendimi klişelerle yeniden üretmeye bayılıyorum. evimin bir odasını bu yüzden klişelere ayırdım, ağzına kadar dolu, kapı açılmıyor. modern baskı tekniklerine geçemedim hala. seviyorum nostaljiyi. çevirmeli telefon alacağım kendime. milletlerarası bir numarayı çevirirken uyuyup kalacağım; kimi aradığımı bile unutacağım. sadece aramayı seveceğim, ulaşmayı değil. ulaşınca elimin tersiyle iteceğim. hayret, bugüne kadar hiç aklıma gelmedi bu. telefonu açan olursa, "acımı dindirmek için bana birşey ver" diyeceğim. ona gstkp dinleteceğim. bitince, "çok sağol açıkhava" diyeceğim.

açıkhava'da laçotayfa izlemiştim 2002 yazında. o yaz hayatım değişti. "herşey iyi olacak sanma yanılmak gündelik oldu" demek isterdim; sanırım geç kaldım. "her şey kötü olacak sanma, yaşanan en kötü buydu" diyebildim. diyemediklerim dediklerimden fazlaydı. bu fazlalık içimde birikti. boğazımdaki ağrı bu olsa gerek. herşeyi temize çekip, kendimi kirli bırakmam bundan olsa gerek. tüm temizleri, katran tüye bulamam bundan olsa gerek. bütün evi karanlığa gömmem bundan olsa gerek. ev dağılmasın diye kovmam tutkuları, bundan olsa gerek.

halbuki bütün yapamadıkarımı, air france'ın koridorlarına bırakmıştım uçaktan inerken. bir iki üç değil, dört kere. her seferinde biraz daha, biraz daha. hiçbir şey kalmadı sanıyordum döndüğümde. halbuki hemen birikti. kaçak büyük demek ki. hemen yeniden binmem gerekli. binip gitmem gerekli. "tutkuyu bekletmemeli". virüs girdi. damarlarımda geziniyor. önceki onlarca virüsü kendine benzeten bünyem, bununla da savaşıyor. kendi gibi evcilleştirmeye çalışıyor. bir uçak olacaksa o da bu evin içinde olur diyor. ki "çok uçmadın mı burda" diyor. haklı. uçtum. ve kondum. ve oturdum. ve sustum.

"cephane çoktan bitti, umut bitmedi."

artı çocuklar

İki pasta, iki hırka, üç kitapla (ve bir fincan-unutmuşum bunu!) geçen hafta... Bir de henüz aradığını bulamayan. Öncesinde, bir ziyaret. Birkaç telefon ve mesaj. Dağınık olsa da sürprizleriyle garip bir yeniyaşhaftası. Etrafımda daha bir iki aylıklar varken, kaç haftalık olduğumu hesaplamaya girişemiyorum. Yeniyaşlar, umutsuzluk vermez bana genelde; hep daha iyi biri olmaya yönelik bir umut ve henüz yeni başlıyoruz-herşey yeni yerine oturuyor kalenderliği. Avuntusu? Gelip geçenin sarsıntısı yerini sakinliklere bırakırken, yeni sarsıntılardan korkup "iyiyim böyle", onaylaması? Her geçen yıl kendimi biraz daha onaylayıp, avutuyorum. Kendimin en büyük destekçisiyim. Büyüyen çocuklarımın bekçisiyim.

"harcanmış yıllara acımıyorum; onlarda büyüyen çocuklarım var..
her eksi bir artı getirir derler; eksi yıllar ise artık çocuklar..."

(ışığın yansıması/artı çocuklar/birdenbire)

it never happened

"kafatasımı kır ve beni yeniden-düzenle, güzel yatağına yatır ve üstümü ört..."

we look younger than we feel
and older than we are
now nobody's funny
no god, they took our fashion week
that's a real bad thing
cause we have scars to cover

now I forget how to think,
so crack my skull
rearrange me

lover, put me in your beautiful bed
and cover me.
lover, put me in your beautiful bed...

Nothing made a sound in Williamstown that night
and all the air was empty
then what to my wondering eyes should appear
nothing, cause nothing ever happens here...

now I forget how to think,
so crack my skull,
rearrange me.

nothing ever happened here
nothing ever happened here
bad things never happen to the beautiful

(The National/It Never Happened/Sad Songs For Dirty Lovers)

(Linkte, şarkı 04.45'e kadar; ondan sonra Thirsty başlıyor)