Cuma, Nisan 13, 2012

saçlar

bahar geldi ve saçlarımı kestirdim. zaten artık pek uzamıyorlar. yeni hayatıma alışıyor onlar da... herşeyin daha sakin olacağı bir süreçte onlar da çok dalgalanmak, karman çorman olmak istemiyorlar. zaten birsüredir pek düzlerdi. doğrudüzün bir iş yapmanın sakinliğindeydiler. halbuki bi ara çok istediler uzun uzadıya yol almayı, deli dolu olmayı, bir oraya bir buraya savrulmayı. olmadı. yer yer oldu. pek yakışmadı bana. hatta babamla aramı bozdular. eski fotolara baktığımda pek hoşuma gitmiyorlar. ama o zamanki tantanamı seviyorum. saçımın tantanası tabii; onun uzayıp kısalması ile değişti herşey. eski fotolara baktığımda pek hoşuma gitmiyorum. yeni fotolarım ileride hoş olmayacak. yine de elimden geleni yaptığımı bileceğim. kendimi seviyorum ama aşık değilim. sanırım en çok bu yüzden bağlıyım kendime. saçlarıma, pardon. tepeden açılıyorlar. kısalıyor ömürleri. ışık göründü yukarıdan. azalıyor ömrüm. dökülüyor önüme; arada bir süpürüp ayıklıyorum. neyseki sakalım var. kıldan tüyden işler, tali dertler bitmiyor.

Hiç yorum yok: