Salı, Ekim 13, 2009

kendin

kendin olmak zor zanaat. hep başkalarının kıskacı altındayken, onların erdemleri övülürken kendi eksikliklerine sahip çıkmak... bunu bağnaz bir güzergaha değil de gelişmenin ucu açıklığna bağlamak... kendin kalırken hiçbir destek görmemene rağmen, bu yolda ilerleme isteği, çatışmanın temel direği.

3 yorum:

mustava dedi ki...

haklısınız üstat, kendiliğinizin eksikliğinden destek aldım, üzerine basarak yükseldim yükseldim. ne güzel irtifadayım şu an, bilemezsiniz oralardan.

halbuki beraber yürüdüğümüzü düşünmüştüm. halbuki sizin yanınızdaki gölgenizmiş-miş...

halbukimene! dediğinizi duyar gibiyim sayın D.E.

disconnectus erectus dedi ki...

kendin kalmak için mücadelede hiç destek göremezken, "giden mi suçludur her zaman?"

mustava dedi ki...

sen gidemezsin, gidemezsin. o kadar! bu kadar net, bu kadar basit! böyle gidersen bıraktıklarının arasına katmışsındır beni. ben olamam orada, o zaman ben de değişirim sonsuza kadar.

madem bu dünya böyle olmuş; alayına kibrit suyu mecrasına akıyorum ben de. üzgünüm, gerçekten.